World Press, opnieuw een poel van ellende

,,En, welke oorlog heeft er gewonnen?'' werd gevraagd na de persconferentie waarop World Press Photo 2004 gisteren de jaarlijkse winnende foto bekendmaakte. En het moet gezegd: na de parade van winnende oorlog & ellende-foto's krijg je de indruk dat de wereldpers, en met name het fotograferende deel ervan, nauwelijks in iets vrolijks is geïnteresseerd.

Het was van tevoren eigenlijk al duidelijk dat de Persfoto van het Jaar 2004 er een zou worden die óf in het door een aardbeving getroffen Bam, dan wel in Irak zou zijn gemaakt. Het werd Irak. De winnende foto - ,,géén politieke keuze'', benadrukte juryvoorzitster Elisabeth Biondi - toont een door de Amerikanen gevangengenomen man, met een zak over zijn hoofd, die zijn vierjarig zoontje troost in een krijgsgevangenenkamp in de buurt van Najaf. Maker is de Franse fotograaf Jean-Marc Bouju, die voor Associated Press fotografeert.

Het blijft een wat pijnlijk en ongemakkelijk contrast, zo'n bekendmaking van een winnende persfoto. Keurige dames en heren die zich buigen over afbeeldingen waarop allerlei smerige ellende voorbijkomt. Zelfs wanneer je denkt wat gemakkelijker te kunnen ademhalen -als bij de dia-presentatie het hoofdstuk 'Sport' wordt aangekondigd- volgen beelden van geamputeerdenvoetbal in Angola en een gewichtheffer in een rolstoel. De wereld is een tranendal, een poel van ellende. En niets anders, zo blijkt uit het fotomateriaal.

Gelukkig waren er ook nog foto's die in de prijzen vielen omdat ze gewoon mooi, leuk of ontroerend zijn, al is dit genre zwaar ondervertegenwoordigd op de World Press Photo Contest. Eén ervan die op het netvlies blijft zitten is de foto van een groep verstandelijk gehandicapte amateur-toneelspelers, aan een grote tafel tijdens de theepauze bij een repetitie. Een magistrale plaat, in al zijn liefde en aandacht voor klein geluk, met een knipoog naar het wereldberoemde 'Laatste avondmaal' van Leonardo da Vinci.