Terrorisme trotseren

Op de Podiumpagina van 11 februari roept Anneke van Ammelrooy Artsen zonder Grenzen en andere hulporganisaties op terug te keren naar Irak. Ze suggereert dat het vertrek van AzG te maken zou hebben met uitlatingen van minister Powell. Dit is onzin. In de eerste plaats werken we er nog steeds. En onze beslissingen zijn nooit politiek gemotiveerd. De enige criteria voor AzG om ergens te werken, zijn de acute humanitaire noden van de bevolking en de veiligheid van het personeel.

We werken in drie klinieken in Bagdad. Na de aanslagen op het Rode Kruis vorig jaar en na bedreigingen aan ons adres, evacueerde AzG tijdelijk de medewerkers. Ondertussen heeft de Iraakse staf het werk voortgezet. De medewerkers voeren echter geen vlaggen en logo's, die overal elders symbool staan voor onze neutraliteit en onafhankelijkheid en die onze veiligheid moeten garanderen. In Irak is het een risico herkend te worden. Gewapende verzetsgroepen zien hulporganisaties als doelwit.

Uiteraard veroordelen wij die aanvallen ten scherpste: ze geven blijk van gebrek aan enig respect voor onafhankelijke humanitaire hulp. De retoriek van Amerikaanse zijde heeft dit probleem verergerd. De regering van de VS heeft de rollen en taken van hulpverleners en de bezettende macht in oorlogsgebieden bewust verward. Humanitaire hulp wordt neergezet als verlengstuk van de bezettingsstrategie, als een middel om de harten van de bevolking te winnen. Daarbij kwam dat diverse westerse hulporganisaties vooraf een standpunt over de oorlog innamen. Die houding is funest voor het imago van neutraliteit en onafhankelijkheid.

Dit alles maakt het voor AzG en andere onafhankelijke organisaties steeds moeilijker om in politiek beladen crises te werken. In tegenstelling tot wat Van Ammelrooy beweert houdt het ons echter niet tegen. Niet in Irak, niet in Afghanistan en nergens anders.