Druk neemt toe bij Schalken

ROSMALEN - Sjeng Schalken is nog lang niet uit het dal geklauterd waarin hij momenteel verkeert. Van het grastoernooi in Rosmalen, dat hij in 2002 en 2003 won, nam hij gisteren al in de eerste ronde afscheid. Hij won nog wel de eerste set van de 20-jarige Kroaat Mario Ancic, maar daarna was het over: 6-4, 3-6, 2-6.

De carrière van Schalken beweegt zich al een tijdje in neerwaartse richting. Sinds het toernooi van Doebai begin maart, waar hij de kwartfinale haalde, won hij nog maar twee partijen: van de Australiër Arthurs (Rome) en de Zuid-Afrikaan Whitehouse (Queen's). Dat zijn geen aansprekende resultaten.

Daar tussendoor speelden privé-sores. Een hotelbrand in Rome stelde zijn zenuwen op de proef en een blessure, die hem weghield van Roland Garros, zijn fysiek gestel. Met Wimbledon in het vooruitzicht is zijn magere presentatie op gras iets om zich zorgen over te maken.

Zelf ziet hij dat niet zo: ,,Ik voel me fysiek steeds beter, zet de blik op oneindig en hopelijk valt binnenkort alles weer op zijn plaats. Ik voel dat mijn niveau steeds hoger komt. Ze slaan me nu niet meer weg met 6-2, 6-2.''

Gisteren won Schalken nog wel de eerste set van Ancic, die vorige week op Queen's de laatste zestien haalde voor Andy Roddick hem stuitte. De weinig lachse Kroaat deed geen stap te veel, maar stuurde wel Schalken de hele baan over. De Limburger hief herhaaldelijk de ogen droef naar het hemelse zwerk. Verlos mij, leek hij te smeken. Dat deed Ancic. Met 6-3 en 6-2 in de laatste twee sets deklasseerde hij Schalken.

Voor de korte termijn (Wimbledon!) wil Schalken zich geen doel stellen: ,,De druk neemt toe, dat voel ik wel. Ik heb veel punten te verdedigen. De rekening van mijn ranking krijg ik nog wel gepresenteerd'', zei hij realistisch.

Raemon Sluiter bereikte in Rosmalen wel de tweede ronde. In een wedstrijd met veel fouten zette hij de als tweede geplaatste Rainer Schüttler opzij: 3-6, 7-6, 6-3. ,,Op gras kan ik van iedere speler winnen'', had Sluiter voor de wedstrijd al aangekondigd. Hij weet dat zijn beperkingen vooral op gravel liggen. Een grastoernooi bevalt hem beter en aan Rosmalen bewaart hij goede herinneringen. Vorig jaar strandde hij pas in de halve finale tegen de latere kampioen Schalken.

Sluiter vond niet dat hij het trof met Schüttler, 's werelds achtste. Toen hij de eerste set vrij vlot verloor leek het er dan ook op dat Rosmalen dit jaar voor hem Waterloo zou heten. Maar in de tweede set kwam hij beter in de wedstrijd, bracht hij afwisseling in zijn slagen en liet hij zijn opponent meer lopen. Het was een set zonder breaks, maar wel met zeven breakpoints tegen, die hij alle zeven wegwerkte. De tiebreak won hij met 7-2.

Het zou vertrouwen moeten brengen, maar even later stond hij met 2-0 achter. Het leek een raadsel, zeker toen hij in de derde game meteen terugbrak. ,,Mentaal was ik wel goed'', vond Sluiter zelf. ,,Een beetje op z'n Duits.'' Die mentaliteit was nodig in de cruciale zesde game, waarin het tien (!) maal duece werd voor hij de game naar zich toe kon trekken. Hij brak Schüttlers moreel ermee en daarna lag de weg naar de tweede ronde open. Daarin speelt hij vandaag tegen Philipp Petzschner, 359ste van de wereld.