'De regering wist dat dit ging gebeuren'

De hulp bereikt lang niet iedereen in Bam. Sommige wanhopige overlevenden geloven dat de regering achter de aardbeving zit.

BAM - Fereshteh (12) graaft iets op uit de massa stenen. Het is een porceleinen suikerpot, helemaal gaaf. Maar van het huis waar haar tante, oom en twee neefjes woonden staat alleen nog een halve muur overeind met een poster van Bruce Lee erop.

,,Mijn opa en oma zijn ook dood'', vertelt Fereshteh. ,,Ze woonden in het huis ernaast waar wij vroeger ook woonden. We waren net drie weken geleden verhuisd, anders had ik hier ook niet meer gestaan.''

In haar straat zijn de meeste mensen bij de aardbeving van vorige week vrijdag omgekomen. Een uitzondering is Amir, een twintiger in een versleten zwart T-shirt. Zijn handen zijn kapot en zijn gezicht zit vol vegen en wonden. ,,Wij gaan 's nachts dood van de kou'', roept hij. ,,We hebben helemaal niets. Geen tent, geen deken. Geen hulp. We leven op bonen uit blik en water. Khamenei schijnt op tv te roepen dat er vele duizenden tenten naar Bam zijn gebracht. Maar wij hier hebben nog geen tent gezien. We worden bedonderd!'' Amir kan zich niet langer goed houden en barst in huilen uit. ,,Ik ben al mijn familie kwijt. Er is niemand meer. We werken ons kapot en dan is er niemand die ons helpt.''

De mensen die aan de hoofdwegen woonden zijn allemaal wel voorzien van tenten, dekens en overige hulpgoederen. De achterliggende straten worden vaak vergeten. En daar waar de hulp minimaal is en de frustratie groot, doen bizarre theorieën de ronde. ,,Jullie denken toch niet echt dat dit een aardbeving was'', beweert Ebrahim, een man van middelbare leeftijd met een lange baard. ,,De regering heeft ondergronds een kernbom tot ontploffing gebracht om het Internationale Atoomagentschap te misleiden. De regering wist dat dit ging gebeuren. Waarom hebben ze anders een paar dagen voor de ramp het oefenalarm af laten gaan?''

Ook in andere steden is er een minderheid die deze theorie in verschillende varianten aanhangt.

Ebrahims zus, in een zwarte chador gestoken, zoekt met blote handen koortsachtig tussen het puin. ,,Ik zou zo graag een foto hebben van mijn vier lieve kinderen. Ze zijn allemaal dood'', snikt ze. De bergen van stenen in de stad zijn torenhoog en er liggen nog vele lijken onder het puin. Bulldozers graven, pick-ups met flessen bronwater rijden rond. Mensen zitten in of voor hun tent en zijn blij wanneer er iemand langs komt aan wie ze hun verhaal kwijt kunnen. Ze letten nauwgezet op hun huisraad. Dat is nodig omdat er nog steeds wordt geplunderd. Ook Davoud en Ali, twee oudere broers, zijn waakzaam. Ze gaan regelmatig naar familie in Kerman, de hoofdstad van de provincie die op 190 kilometer van Bam ligt. Zo ook op de beruchte vrijdagochtend. ,,Wij waren in Kerman bij een broer toen we hoorden wat er was gebeurd. Toen we terugkwamen zagen we dat er van ons huis niets over was.''

VERVOLG OP PAGINA 7

Overlevenden voelen zich uitverkoren

Aardbeving Iran

VERVOLG VAN PAGINA 1

,,Onze zus met haar kinderen, mijn zoon en kleindochter waren thuis. Mijn kleindochter was achttien en zou over een maand gaan trouwen.''

Nu is iedereen begraven. ,,Behalve mijn vrouw'', zegt Davoud. ,,Zij is zwaargewond aan haar rug doordat er een kast op is gevallen. Ze is naar Isfahan gebracht. Maar het is de wil van God. We moeten ons erbij neerleggen. Wat de toekomst brengt, weten we niet. Dat is ook aan God om daarover te beslissen.''

Een dergelijke gelaten houding is kenmerkend voor veel van de overlevenden. Religie speelt een niet te onderschatten rol in Iran. Sommigen voelen zich uitverkoren omdat ze er nog zijn. ,,God heeft gewild dat ik blijf leven'', zegt Sima. Zij verloor haar man, twee kinderen en haar ouders. ,,Dat is gewoon zo.''

Sneeuwstorm. Duizenden huishoudens in het noorden van Engeland hebben nieuwjaarsdag zonder stroom gezeten door een sneewstorm.