Duobaan voor Job en Ayaan

Job Cohen kan de heldere kritiek van Ayaan Hirsi Ali op de manier waarop hij de integratie ter hand neemt niet als rechtse praat afdoen. Tegelijkertijd wens ik haar niet als mijn burgermoeder.

Cruciaal in de hele discussie over integratie is dat we moeten zien te voorkomen dat we nog meer angst gaan zaaien. Door complete bevolkingsgroepen te stigmatiseren in een bepaald onderdeel van hun bestaan drijven we ze naar de fundamenten daarvan. Hirsi Ali's analyse is eenzijdig en voedt daarom de angst. Als iemand mij wil uitleggen dat ik bang zou moeten zijn, wil ik dat die persoon dat dan heel nauwkeurig doet. En dát doet Hirsi Ali niet.

Ik pleit voor een synthese van de scherpte en duidelijkheid van Hirsi Ali en de sympathie en betrokkenheid van Job Cohen. Als mensen in een aantal moskeeën worden opgeroepen ongehoorzaam te zijn aan de seculiere autoriteit moet de seculiere gemeenschap geen aanleiding geven dat moslims zich in geloofskampen opdelen en er een wij-zij situatie ontstaat.

Juist op dát punt vertrouw ik mijn burgemeester die zich, ogenschijnlijk tegen alle logica in, in de individuele gevallen en thema's verdiept. Dat wil ik heel graag zo houden. Als je doel wilt treffen heb je naast de scherpte van de pijl ook de zachtheid van de boog nodig. Is een duo-burgemeestersbaan iets voor Job en Ayaan?