De kluut is een pionier die in ons land

op zijn wenken bediend wordt. Als een van de eerste broedvogels verschijnt deze opvallend zwart op wit getekende waadvogel op opgespoten terreinen, waar hij blijft tot serieus met bouwen wordt begonnen. Eigenlijk is het een vogel van de zeekant, van zilte graslanden en kwelders, waar hij gewoonlijk met zoveel soortgenoten bijeen broedt dat sprake is van een kolonie.

Erg algemeen is de kluut niet. Er is in Europa een groot hiaat tussen de Noordwest-Europese en de zuidelijke broedgebieden (Zuid-Spanje, de Camargue, de kusten van de Zwarte Zee, Turkije en delen van Noord-Afrika). Op Texel komt hij gelukkig nog veel voor in natuurreservaten (De Petten bij Den Hoorn, Dijkmanshuizen bij Oudeschild en het Waagejot bij Oosterend). Hij is daar het hele jaar door te zien. Alleen in strenge winters trekt hij zuidwaarts. Door zijn voedingsgedrag - met de dunne, kromme snavel krachtig maaien door dun slijk om slakjes, wormen en kleine kreeftachtigen te vangen - is hij gebonden aan ondiep water met zand- of slibbanken. In wat dieper water kunnen kluten zwemmen en grondelen, zoals je eenden vaak ziet doen.

Het nest is een ondiep kuiltje, al of niet met wat grassprieten of schelpjes bekleed. Soms maken kluten er een behoorlijke heuvel van, maar dat is een uitzondering. Het legsel is pas compleet als er drie of vier eieren in het nest liggen. Ze lijken soms op die van de scholekster, maar zijn duidelijk kleiner, heel variabel van kleur en tekening, maar gewoonlijk beige met donkerbruine en violetgrijze vlekjes.