'Het is alsof ik een nieuwe familie heb'

Jaarlijks bekeren zo'n honderd Nederlanders zich tot de islam. Huwelijk met een moslim(a) kan een beweegreden zijn, maar ook direct geloof in Allah en Mohammed als Zijn profeet. De hier geportretteerde moslims zijn geboren en getogen Nederlanders. Slot van een tweedelige serie.

In geval van een wereldomvattend conflict tussen het Westen en de islam zou Ismaël Martens (43, beveiligingsbeambte) naar Marokko gaan, het geboorteland van zijn vrouw. ,,Ik zou er integratiecursussen nieuwe stijl kunnen geven'', zegt hij lachend.

Judith ter Horst (19, studente maatschappelijk werk) fulmineert tegen de Amerikaanse politiek, maar na lang doorvragen geeft ze toe dat ze liever onder het regime-Bush dan in een islamitische staat zou willen leven. Ze zou het er als mens en als vrouw beter hebben. Vervolgens laat ze vol afschuw een internetsite zien met daarop een oproep voor djihadstrijders. Alle kafirs (ongelovigen) moeten volgens de auteur van de oproep gedood worden. En de westerse moslim mag niet denken dat er ook maar enige vriendschap mogelijk is tussen hem en kafirs. ,,Djihad, in de vorm van geweld, daar ben ik radicaal tegen. Djihad is in de eerste plaats een innerlijke strijd tussen goed en kwaad. Zelfs in zijn gewelddadige vorm zijn er veel beperkingen aan verbonden, waaronder het niet mogen doden van vrouwen en kinderen.''

Alle geïnterviewden blijken voorlichting over de islam te geven. Meryam Abdoelwafa (49, agogisch opvangmedewerkster in een vluchtingencentrum) verzorgt informatiedagen in samenwerking met de plaatselijke protestantse kerk. Hendrik-Jan alias Yahya Bakker (37, legal secretary) deelt op de markt pamfletten uit over de Palestijnse zaak. Hij wijst op de functie van internet. Hier vinden de discussies plaats tussen moslims en niet-moslims en tussen moslims onderling.

Zelf heeft Hendrik-Jan Bakker de sites www.hoofddoek.tk en www.abubakker.nl opgezet, met voorlichting over de islam. Ook is hij te vinden op www.polderislam.nl, een site waar Nederlandse mannen hun bekering hebben beschreven. Samen met Ismaël Martens is hij nu bezig een vereniging van autochtone moslims op te zetten.

Martens beschrijft zijn achtergrond als anarchistisch, een echt linkse arbeidersfamilie, zeer betrokken bij de FNV. Hij identificeert zich met zijn oma, die in de jaren twintig van de vorige eeuw vanuit Zeeuws-Vlaanderen naar Den Haag kwam. ,,Zij ervoer wat het is om in een vreemde samenleving te functioneren. Maar geïntegreerd is ze nooit. Toen ze oud was sprak ze nog net zo plat als vroeger.''

Hendrik-Jan Bakker vraagt zich af wat Nederlandse cultuur is. Zelf komt hij uit een antroposofisch nest. ,,Ik behoorde al tot een minderheid; moslim zijn voelt bekend aan.''

Judith ter Horst heeft een tijd in de hulpverlening gezeten, nadat haar ouders gescheiden waren. ,,Ik ging met Jan en alleman naar bed, liet me gebruiken, werd depressief. Nu, in de moskee, voel ik me goed. Er komt rust en troost over me. Het is alsof ik een nieuwe familie heb.''

Ze heeft eerst gerelishopt voor ze zich bekeerde. Van huis uit is ze Nederlands hervormd. ,,Maar ik kon niks met Jezus als zoon van God.'' Door discussies met haar ex-vriend (een moslim) ging ze zich in de leer van Mohammed verdiepen, aanvankelijk in de hoop zo haar relatie weer vlot te kunnen trekken. Eenmaal alleen, vond ze troost in de Koran.

Ismaël Mertens had geen moeite met Jezus, hij zou zelfs franciscaner monnik geworden zijn, ware het niet dat het celibaat hem tegenstond. Hij ervaart zijn religie dankzij het soefisme heel lichamelijk. ,,Als ik bij het bidden mijn voorhoofd op de grond leg is dat een grote ervaring: het is de diepste staat van onderwerping aan God. En het is Hij die me aan mijn kin weer omhoog trekt uit mijn foetushouding. Alsof hij zegt: dat is niet nodig.''

Meryam Abdoelwafa ziet Jezus liever als profeet dan als godenzoon. ,,Voor mij is Mohammed, vrede zij met hem, vooral een groot voorbeeld van hoe wij moslims dienen om te gaan met elkaar en met anderen. Ook als voorbeeld van de manier waarop mannen moeten omgaan met vrouwen. Als je nagaat dat hij veel vrouwen had en toch zelf zijn kleren waste en hielp in de huishouding. Ik vind een grote mildheid uitgaan van wat er over hem wordt verteld. En hij blijft een mens.''

Ze ondervond aan den lijve hoe het is als Marokkaanse te leven. Twee jaar woonde ze met haar man bij haar schoonfamilie in Casablanca. ,,Het was niet makkelijk. Er is daar een veel grotere sociale controle.'' Over de Nederlandse vooroordelen die destijds (rond 1976) heersten, vertelt ze: ,,Toen mijn moeder en mijn zusje voor de eerste keer meekwamen, waren ze bang voor blanke-slavinnenhandel.''

De islam beïnvloedt je leven tot in de kleinste details, blijkt uit de verhalen van de bekeerlingen.

Hendrik-Jan Bakker haalt de keer aan dat hij op een feest in Indonesië een gastenboek wilde tekenen. Het mocht niet. ,,Ik ben linkshandig en links is haram, onrein.''

Judith ter Horst aait wel honden, maar moet zich daarna eerst reinigen alvorens te bidden. Ook honden zijn onrein. Naar Radio 3 luistert ze niet meer. ,,De teksten zijn verleidend.''

Een voor haar prettige vorm van de islam, daar is Judith ter Horst naar op zoek. ,,Het zou makkelijker zijn als ik een man had. Nu moet ik alles alleen ontdekken.''