Schuldgevoel

En bruusk gaapt de deur van mijn werkkamer open terwijl mijn hartkleppen dichtslaan van de schrik. Ingeprent in mijn neuronen sinds de ochtend zat de wetenschap dat ik in dit huis voor drie dagen alleen zou zijn.

De hond niet meegerekend natuurlijk. Maar kan een hond een deurknop zelfstandig opendraaien? Wetenschap en plots gapende deur botsen hevig met elkaar en leiden tot een kortsluiting in mijn ingebouwde adrenalinekast. Dit krijg je als je te diep in je tekst verzonken bent. Wat achter de deur stond? Haar brede glimlach als een soort presentje: surprise! Dochterlief was in de stad, wilde haar vader verrassen en sloop het stille huis binnen. Ik probeer mijn liefste welkomgrijns te toveren, maar weet al dat er niet meer dan een lelijke grimas op mijn gelaat verschijnt. Haar gezicht tracht op haar beurt de teleurstelling te maskeren. Daar gaan we weer. Schuldgevoel, eclatant bewijs van slecht vaderschap, egocentrisme van de scribent die met de deadline in zicht de wereld buiten de toetsaanslagen, ook de meest intieme, heeft vervlakt. Maar ja, dit moment van de dag is ook het meest cruciale. Zeker als je al een tijdje met een onderwerp worstelt dat zijn contouren maar niet wil krijgen. De kunst is dan om je irritatie in goede banen te leiden en alleen de oprechte blijheid te laten schitteren die je voelt om haar onverwacht te zien verschijnen. Maar ook heel pedagogisch uitleggen dat je feitelijk geen tijd voor haar hebt. Zelfs niet om haar over een uur naar het station terug te brengen.

En terwijl ze de deur weer dichttrekt, zachtjes dit keer, en naar beneden loopt om eenzaam een glas te gaan drinken (ook dat nog: de koelkast is zeker zo leeg als nu mijn hoofd) komen de overpeinzingen van de gescheiden vader weer naar boven. De herinnering aan de absolute stilte tijdens werkuren die je jarenlang van je gezin hebt verlangd om geen spatje concentratie te hoeven verliezen. Je dictatoriale galmende stem wanneer de regels door die kleine spelende meiden werden geschonden. De verwijten van je 'ex' dat alleen je werk, je tekst en dit vervloekte concerto van toetsenaanslagen telden. Ja, alles komt weer naar boven. Ongeneeslijk egoscribentje. Kan je het komende uur en de avond die daarop gaat volgen hiermee uit de voeten? En dan met je verwrongen hart naar dat grote lege bed? Er is wel een mogelijkheid om dit allemaal van je af te schudden. Om pijlsnel naar de 33ste en laatste schermregel te racen. Maar dan moeten je lezers de volgende dag niet gaan klagen dat je hen hun portie denkwerk niet hebt gegund. Hadden ze maar de glimlach van Emilie moeten zien om dit te begrijpen.