Dik

In onze familie gaat het verhaal dat mijn zusje ooit, als klein meisje samen met mijn moeder in de trein gezeten, op het gezicht van een medepassagier, luid moet hebben gezegd: ,,Mama, wat is die meneer dik!'' Mijn moeder probeerde haar op andere gedachten te brengen maar dat had een averechts effect: ,,Nee, die meneer is wel heel dik''. Telkens als ik in Amerika ben voel ik een zelfde impuls om van mijn verbazing over de hier heersende middellijnen en topzwaartes te getuigen. Voor nieuwkomers in Amerika vormt obesitas, zoals het intussen netjes moet heten, een van de belangijkste souvenirs maar ook min of meer gelouterde Amerikagangers, zoals ik zelf, kunnen er niet over uit.

Kennelijk vergeet ik, terug in Europa, telkens weer hoezeer men kan uitdijen. De tijd dat Amerikanen opschepten over hun sleeën en wolkenkrabbers is allang voorbij, krijg ik de indruk, de meest essentiële omvang in de nieuwe wereld is die van de mens geworden. Soms heb je het gevoel dat er in geheime laboratoria aan een nieuw model wordt gewerkt, meer in de breedte dan in de lengte uitgewerkt zeg maar. Het feit dat ook in Europa de obesitas klaarblijkelijk toeneemt, lijkt daar ook op te wijzen. Wie weet zijn we straks allemaal zwaarder en dikker en valt het niemand meer op. Maar nu nog wel. Traditiegetrouw wijst iedereen naar het eten, boosdoener nummer éen natuurlijk. Overbloezende borden. Grote lappen vlees. Alles gepaneerd. Vervettende drankjes. De Amerikaanse cuisine is een koolhydraten- en calorieënmachine. Maar zo'n keuken is er niet voor niets. Je moet het ook willen eten. En hier komt denk ik het emigrantenverleden om de hoek kijken. De arme drommels die ooit via Ellis-eiland het beloofde land binnenschuifelden moeten gedacht hebben: nooit meer schraalhans! Vandaar dat de voorraadschuren overal vol liggen met emmers vol pindakaas, teilen met vruchtensap en pannenkoeken met stroop bij het ontbijt. Het obesitasprobleem in Amerika is typisch een voorbeeld van verkeerd gewenste welvaart. Volkskwaal nummer één voedt natuurlijk ook de reclamewereld. Nergens zoveel diëtisme, afslankpillen en -instrumenten als in Amerika. In een winkelcentrum zag ik iemand lopen met een t-shirt waarop 'don't fill Dr. Phil', naar een van de bekendste dieetgoeroe's van het land, ook bij ons op tv te zien. Het enige wat hier nog krimpt is kennelijk de hoop op genezing.