'Zijn al die doden soms terroristen?'

De onvrede en de pijn in het door de Amerikanen gebombardeerde Falloedja zijn groot. Velen zien de moedjahidien als winnaar.

FALLOEDJA – In de wijk Jolan ruikt het naar de dood. Er liggen lijken onder het puin van de gebombardeerde huizen, vertelt Name Abbas. Hij begraaft al dagen doden op het voetbalveld.

Als hij eenmaal begint is zijn woordenstroom niet meer te stoppen. Het is een mengeling van verdriet, woede en frustratie: ,,Tijdens de gevechten konden we de gewonden niet helpen. Sommigen lagen urenlang op straat.”

Hij zwaait opgewonden met zijn handen. ,,De Amerikanen begrijpen niet wie moedjahidien is en wie niet. Ze doden iedereen.” Hij gebaart naar het veld met verse graven. Daar ligt een zwangere vrouw. Daar drie kinderen: Omar, Wahid en Aya in één graf. Daar twee kinderen zonder naam. De doelpalen staan tegen de muur. In het zand liggen zo'n 200 graven, iets verderop nog 300.

Lokale leiders uit Falloedja en VN-medewerkers schatten het aantal doden op 750. Er komen voortdurend auto's met lijkkisten op het dak aan. Tijdens de wekenlange gevechten die op 5 april begonnen, begroeven veel inwoners hun doden dichtbij. Nu het rustiger is komen ze alsnog naar deze begraafplaats.

Tientallen omstanders luisteren aanvankelijk in gespannen stilte mee naar het relaas van Abbas, maar na een tijdje beginnen ook zij zich te roeren. ,,Ga naar de school kijken”, roept Abdoel Wahid, een man met borstelig haar. ,,Die is vernield. Is dat het geschenk van de Amerikanen aan onze kinderen? Zijn de dode vrouwen en kinderen soms terroristen? Is dit democratie?”

Achter de tribune zit Majid Mahmoed op zijn hurken met klodderige blauwe verf de naam van zijn 17-jarige neef op een kleine stenen grafzerk te schilderen. Ahmed Hoessein. Martelaar, schrijft hij er nauwgezet bij. Zijn neef werd drie dagen geleden gedood door een Amerikaanse sluipschutter.Mahmoed draagt zijn voetbalshirt – rugnummer 17.

,,Het doet er niet toe dat we ons voetbalveld kwijt zijn. Het is belangrijker dat de martelaren een plek krijgen”, zegt hij. Op de muur achter hem staat verse graffiti: 'God is groter dan Amerika, Amerikanen haten de islam.' Die tekst past bij de stemming van Mahmoed. ,,Ik ben klaar om net als mijn vader en broer martelaar te worden. Het verdedigen van de islam is het belangrijkst.”

Ook de Amerikaanse troepen lieten graffiti achter, op de muren van een verlaten school. 'Echo 2/1 ruined your motherfuckin'day again. Beaten!!' 'R.I.P. Luitenantkapitein Shuder, Zurhiede en Austin. In de hemel zullen zij zeggen: onze tijd in de hel zit erop.'

VERVOLG EN MEER NIEUWS OP WERELD 7

VERVOLG VAN PAGINA 1

'Is er verschil tussen Bush en Saddam?'

IRAK

Onwennig doet de manager van de school een poging de Engelse teksten uit te spreken. Boos schopt hij tegen restanten legerrantsoenen: ,,Falloedja heet stad der moskeeën. We hebben geen behoefte aan buitenlanders”.

Vergeleken met een week geleden toen de gevechten nog in volle gang waren, heeft Falloedja, een stad met 300 000 inwoners een metamorfose ondergaan nu de Amerikanen eenzijdig het vuren staakten.

Er zijn weer winkels open. In kleine groepjes lopen burgers op straat, al zijn dat vooral mannen. Hier en daar rijden volgepakte auto's, families die terugkomen. Op enkele plaatsen zijn troepen van de nieuw gevormde Iraakse legermacht te zien die samen met het Amerikaanse leger de controle moeten houden. Aboe Hoedeifa, een leraar Engels verwoordt wat ook veel andere inwoners vinden: ,,Het is een honderd procent overwinning voor de moedjahidien”.

Hoedeifa repareert met een groep mannen huizen. ,,We zijn een familie van zeventien. Nu zijn we dakloos. Waar moeten we heen?”, vraagt de eigenaar van een huis dat niet veel meer dan een krater is. Het huis van Hoedeifa heeft de bombardementen goed doorstaan, maar de watertank is met kogels lek geschoten net als die van veel ander huizen in de buurt. Zijn vrouw draait in de keuken demonstratief kranen open om te laten zien dat er geen water is.

Twee dagen is ze terug uit Bagdad, en nog niet van de ontsteltenis bekomen. ,,Wat is het verschil tussen Saddam en Bush?”, vraagt ze. Haar twee zoontjes en andere buurtkinderen sjouwen af en aan met munitie: patroonhulzen, stukken van mortiergranaten en raketten. ,,Dit is het speelgoed van onze kinderen”, zegt ze bitter terwijl ze haar magere schouders ophaalt.

Schelden op de VS gaat de inwoners van Falloedja makkelijk af, kritiek op de moedjahidien ligt gevoeliger. Al zijn de wapens verdwenen uit het straatbeeld, er lopen honderden jongemannen rond met verbeten gezichten. Ze houden nauwlettend in de gaten wie er wat tegen buitenlandse bezoekers zegt. Een jongen schrijft met gele verf: 'God is groot. Dood aan de VS.'