Anonieme lach ontspant

Voor de première afgelopen week van 'Leefbaar', het stuk over een Jood en een NSB'er die in en na de oorlog beurtelings bij elkaar ondergedoken zitten, maakte Helmert Woudenberg zich nog zorgen of de voorstelling wel de juiste, luchtige toon zou krijgen. In de ogen van medespeler Felix Strategier is het ,,erg gelukt om zo'n beladen onderwerp licht en grappig voor het voetlicht te brengen, hoe wrang de grappen in het stuk in feite ook zijn. Het was al heel prettig te merken dat je geen mensen afstoot. In de piepkleine Roode Bioscoop in Amsterdam, waar we veel try-outs hebben gespeeld, hadden we veel contact met het publiek. In de pauze zag je Joodse mensen elkaars hand vastknijpen en tegen elkaar zeggen: Red je het nog? En dan toch bleven ze.''

,,Het was de eerste keer wel even een overgang naar de grote zaal, maar daarna viel het me reuze mee. We zitten op een heel klein podium, het enige dat, met het licht uit het zoldervenster, uitgelicht is. Maar je merkt, ook bij de liedjes die ik heel zacht zing, dat je de mensen naar die postzegel toezuigt. Zelfs de scène aan het einde van het eerste deel met alleen een paar kaarsen hoeft maar heel subtiel bijgelicht te worden, want door de donkerslag ervoor gaan pupillen zich toch al verwijden.''

,,Met 260 man wordt meer en langer gelachen. In de Roode Bioscoop zit men er zo dicht op, dat ze het dan misschien pijnlijker vinden om te lachen. In de anonimiteit van een grote zaal is dat, denk ik, makkelijker. En dat ontspant. Ook ons.''