Crimineel Napels heeft zóveel andere, lichte kanten dat het zonde zou zijn om de hoofdstad van het zuiden te mijden.

De hoofdstad van Zuid-Italië is niet te vergelijken met welke andere Italiaanse stad dan ook. Bella Napoli is een stad van grote contrasten. Of het nu gaat om de sfeer, de architectuur, het eten en de ontelbare bezienswaardigheden of om de criminaliteit, de overweldigende drukte en de onafgebroken herrie van het verkeer.

De mix van dat alles maakt de stad uniek waardoor ze werkelijk een bezoek waard is. De reacties contrasteren ook: sommige bezoekers hollen gillend weg, anderen voelen zich steeds sterker aangetrokken tot deze chaotische metropool.

Napels heeft een slechte reputatie als het om misdaad gaat. Hier regeert de machtige Camorra, de plaatselijke maffia. De Camorra handelt in drugs en wapens, slaat geld uit het illegaal dumpen van (giftig) afval, heeft haar tentakels in de (illegale) bouw en doet nog veel meer dingen die God verboden heeft. Bezoekers hebben daar echter maar weinig mee te schaften. Zij komen, met een beetje pech, in aanraking met de kleine criminaliteit.

In de centrale wijken Forcella en Quartieri Spagnoli, al zijn die nog zo karakteristiek en interessant, moeten toeristen oppassen. Jonge jongens met kleine mesjes jatten er alles wat los en vast zit. Het is dus niet verstandig om daar rond te lopen met gouden oorbellen in en een camera om. Laat de creditcard thuis en doe zelfs je trouwring af, is het advies van het toeristenbureau.

Goed, de criminaliteit is er. Er is hier tenslotte ook veel echte armoede, en die is duidelijk zichtbaar ook. Maar dat is slechts één kant van Napels. De stad heeft zóveel andere, lichte kanten dat het zonde zou zijn om Napels te mijden alleen vanwege die donkere kant.

Het waren de Grieken die Neapolis (nieuwe stad) stichtten. De stad heeft een lange geschiedenis vol strijd, vol trotse onafhankelijkheid en vol overheersing door de Romeinen, de Noormannen, de Spanjaarden en de Fransen. Totdat Guiseppe Garibaldi de stad in 1860 innam en ze uiteindelijk deel werd van het huidige, verenigde Italië. De bewogen geschiedenis heeft haar sporen op de architectuur en cultuur achtergelaten.

Er zijn ontelbaar veel kerken, kapellen, musea vol unieke kunstschatten. Er zijn eeuwenoude wijken met nauwe, donkere straatjes waar de was buiten hangt te wapperen en de geur van uitlaatgassen zich vermengt met die van knoflook en inktvis. Er zijn ook rustige, hogergelegen wijken, vol palmbomen, chique boutiques en dames in bontjassen. En altijd is daar de zee, de Golf van Napels, en de vulkaan, de Vesuvius. Napels kan niet vervelen.

Ook al omdat er buiten de stad verschrikkelijk veel te zien is. De unieke archeologische opgravingen van Pompeji en Herculaneum liggen op een steenworp afstand en zijn interessante dagtripjes. De Vesuvius kan beklommen worden, tot aan de krater, waar hij uitzicht biedt over de hele Golf.

Vanuit Napels kunnen de eindeloos bezongen eilandjes Capri en Ischia per boot bereikt worden. Ten noorden van de stad liggen I Campi Flegrei, de Vurige Velden, waar warme gassen opspuiten en gebadderd kan worden in hete zwavelbaden. En ten zuiden ligt de Amalfitaanse kust, met haar pittoreske dorpjes op de steile rotsen die recht in zee lijken te storten. Eén dag in deze streken is nooit genoeg, een week is beter. En misschien is ook die nog tekort.