Stapelbare eieren

'Breek de dag, tik een eitje', zong jaren geleden een reclamefilmpje ieder uur de woonkamer in. Wat was er beter om mee te ontbijten dan dit met eiwit gevulde kalken omhulsel, dat in militaire dienst bijzondere eigenschappen kreeg toegedicht? Maar het ei kwam onder vuur: bacteriën onder de schaal bedreigden de levens van zieken, baby's en bejaarden.

Dames en heren, er is goed nieuws. Het heet Danaeg en het is gegarandeerd bacterielevenvrij. Bejaardentehuizen juichen, bezorgde moeders keren opgelucht terug naar de zelfgeslagen mayonaise: het kan weer. Jawel, maar er doen slechte verhalen de ronde over de gepasteuriseerde eieren, die voor horecagebruik al lang verkrijgbaar zijn. Ze binden niet, ze smaken niet, ze ogen niet. Hoe zit dat met de Danaegs? Kunnen wij onze ouden van dagen daar wel aan blootstellen?

Gelukkig is de firma graag bereid een aantal potjes ei, eiwit en eigeel aan mij af te staan om uit te proberen. Want ja: Danaeg komt in potjes, niet in eierschalen. Zes plastic kuipjes van 60 gram elk, aan elkaar gehecht en afgedekt met aluminiumfolie alsof het kindertoetjes zijn. En hoewel ze gegarandeerd bacterievrij zijn heeft ieder potje toch een uiterste houdbaarheidsdatum, want ook zonder bacteriën kunnen dooiers, witten en hele eieren bederven.

We beginnen met de eidooiers. Daarover gaan in het horeca-circuit heel gemene geruchten. Dat gepasteuriseerde eidooiers niet binden, bijvoorbeeld, terwijl iedere kok weet dat ze daar toch vooral geschikt voor zijn. Nou, die geruchtenverspreiders zitten er helemaal naast. De kiemvrije dooiers binden evenveel olie als de gewone. In een vergelijkend proefje ontstaan twee mayonaises in twee beslagkommen, even stijf, even romig, even lekker. In tiramisu bindt de Deense dooier net zo goed als die uit de Hollandse polder, en ook de sauce Hollandaise, altijd weer een krachtproef, komt moeiteloos tot binding. Nee, dat zit wel snor. En de dooiers smaken, als je tussen olie, room en boter doorproeft, net zo goed als de gewone soort.

De plastic verpakking is natuurlijk wel een raar gezicht, maar het heeft ook praktische kanten: ze zijn stapelbaar en voor het eten van een zachtgekookt eitje heb je geen eierdopje meer nodig. Dit ei staat van zichzelf. Maar hoe kook je een ei in een bakje? Net als een gewoon ei? Daarvan moet de kok de luchtkamer even aanprikken, om te zorgen dat het garende ei de schil niet kapot drukt.

Dat werkt niet bij het Danaeg -een dun straaltje perst zich door het gaatje en stolt in het kokende water tot een decimeterslange serpentine. Met koud water opzetten dan, net als oma? Ja, dat is een goed idee: zodra het water borrelt kraakt het in de pan. Het plastic kuipje krimpt! Het slinkt tot zijn halve omvang, in een mum van tijd. Het stollende ei komt er als een gelig klompje uit. Geel? Een snelle blik in het potje 'Heelei' levert een verrassing op: het heelei is een geklutst ei. Het bakt tot futloze omelet.

Goed idee, dit veilige ei? Voor zieken en voorzichtigen wel; de prijs van euro2,45 per verpakking van zes lijkt redelijk voor zoveel veiligheid. Liefhebbers van spiegeleieren kunnen beter gaan voor het biologische ei.