Hypocrietenbal

Waarom in godsnaam Frankrijk, wordt me van alle kanten gevraagd? Alsof ik, eenvoudige Fransoos, in vertrouwen zou zijn genomen door de geheime loges die deze boekenweek met een Frans luchtje hebben verzonnen. Een manifestatie die de geschiedenis in zal gaan als de grootste cliché-week die het Nederlandse literaire wereldje ooit heeft voortgebracht, met Asterix en Proust (!) de wijn en de baguettes, de nouvelle cuisine en het Panthéon als goed doordachte gemeenplaatsen. Nee, nee, de stichting Collectieve Propaganda van het Nederlandse Boek heeft wijselijk geoordeeld dat ik niet echt de beste propagandist voor haar fuifje zou zijn en mij buiten haar keuken gehouden.

Jammer is het wel want voor het geval dat er een uitnodiging was uitgevaardigd, had ik al een hele serie boekenweeklezingen klaar met als titel: 'Allons enfants van de schijnheiligheid!' In dit werk zou ik met precisie uit de doeken doen met wat voor dédain, zure spot, verachting en soms walging Frankrijk hier wordt bejubeld. Ik heb het natuurlijk over de Francofobie van de Nederlandse elites en niet over dit francofiele volkje dat, zodra de zomermaanden in aantocht zijn, verzot is op de zonnige republiek en haar rosé. Waarschijnlijk is dit ook de (commerciële) reden van deze boekenweek die de logica tart. Voor mijn lezingen had ik als assistenten Mart Smeets willen vragen (Frankrijk, een land dat van namaak, grootspraak en valsspelen aan elkaar hangt), oud-minister Jorritsma (Frankrijk mooi land, alleen jammer dat er Fransen wonen), Gerrit Zalm (Door Frankrijk? Dan vol gas en met de autorampjes dicht) en nog tal van anderen.

Misschien zou de hulp van Pieter Kottman, de Parijse correspondent van de NRC, ook nuttig geweest zijn. In Januari 2002 schreef de NRC-correspondent een onthullend stuk onder de kop 'Fransen hebben last van u-weet-wel nare luchtjes'. Zo bleek uit dit diepgaande essay dat Fransen uit bijna al hun lichaamsopeningen verschrikkelijk meuren. Ze hebben rotte tanden en stinken uit hun bek, dragen vieze broeken, onderbroeken en kostuums. Ik zou een tiental columns met dergelijke voorbeelden kunnen vullen. Blijft de vraag waarom de deftige Nederlandse literatuur zich voor een hele week wil compromitteren met het land van het nationalisme, grootspraak, chauvinisme, vergane grandeur, eigen dunk, egocentrisme, eigen belang, nare luchtjes, militarisme, arrogantie, cultuurimperialisme, Lepenisme, gore alpinopetten, vieze sokken en knoflookstank? Maar wie weet krijgen we dinsdag al het begin van een antwoord tijdens het Hypocrietenbal.