Een rozenkrans, soms een kindermissaaltje in oud namiddaglicht

Hij was Duitser, geboren in Keulen, en vestigde zich in 1939 aan het Vrijthof (op nummer 2) in Maastricht en werd daar een naam in het fotograferen van eerste communicanten: Werner Mantz (1901-1983).

Bekendheid genoot Mantz dankzij zijn oog voor moderne architectuur. Het was uit nood dat Mantz kinderen ging vereeuwigen. Hij had werk gepubliceerd in architectuurtijdschriften (het 'nieuwe bouwen') aan beide zijden van de grens, maar er moest wel brood op de plank. Dus fotografeerde Mantz in de jaren vijftig kinderen

voor ze de eerste heilige communie deden, een rozenkrans in de hand, soms een kindermissaaltje.

Mantz verhief het genre tot kunstvorm, gebruikmakend van natuurlijk licht -'oud namiddaglicht', zoals hij het noemde. De foto's van communicantjes ademden dezelfde sfeer als die van Mantz' beelden van het Maastricht van die jaren.

Dankzij de expositie Documenta 6 in Kassel kreeg het werk van Mantz, die inmiddels zijn Maastrichter atelier had gesloten en -enigszins vergeten- rustig was gaan leven in Eijsden, een tweede leven.

Het Centre Céramique heeft de Heiligdomsvaart 2004 -het zevenjaarlijkse religieuze, culturele en folkloristische spektakel van Maastricht, dat ditmaal in het teken van jeugd staat- aangegrepen om aan het bijzondere genre van de communicantenfotografie een expositie te wijden.