EK voor metro's

Een lezer schreef: 'Vroeger gingen voetbalhooligans elkaar te lijf met straatstenen, fietskettingen en losgerukte verkeersborden. Van de week zag ik beelden van supporters in Portugal die elkaar een beetje meisjesachtig met van die buigzame kunststof terrasstoeltjes stonden te slaan. Heeft u enig idee hoe dit komt?'

Beste lezer, het is mij ook opgevallen en ik kan u vertellen wat er aan de hand is: wat u daar zag zijn metroseksuele hooligans. Zij willen wél die rel, wél die adrenaline, maar niet de littekens. Want laten we eerlijk zijn, wat die laserklinieken ook beloven, echt helemáál weg krijg je ze niet, en vooral 's zomers is dat geen gezicht.

In Engeland is de metro-hooligan al sinds enige jaren een vertrouwd verschijnsel.

Op verzoek van de supportersorganisaties werkt de Engelse politie nog uitsluitend met heel zacht water in het waterkanon, want water met een lage DH-waarde, dat is dus echt killing voor je haar.

,,Wij spelen graag op deze tendens in'', zei een Engelse hoofdcommissaris onlangs in The Guardian. ,,Hoe softer ze worden, hoe liever het ons is. Au! Sorry, ik ben m'n benen aan het harsen.''

Toch, ik ben zelf ook metroseksueel, althans volgens mijn dokter, en ik spreek uit ervaring als ik zeg dat de combinatie voetbal-metroseksualiteit niet zonder complicaties is. Als ik 's avonds naar een film op televisie kijk, draag ik het liefst een sarong, of anders een ruimvallende kimono van geruwde shantung, en ook mag ik op zo'n moment graag mijn knokkels epileren of mijn nagels polijsten.

Er is in feite geen enkele reden om dit tijdens een voetbalwedstrijd niet ook te doen, en toch doe ik het niet. Als ik 's avonds niet meer uit hoef breng ik wel eens om een uur of negen alvast mijn structuurherstellende nachtcrème op, maar als er een belangrijke wedstrijd is weerhoudt iets me daar toch van.

Oranje, ook zoiets. In 'The Metrosexual Guide to Style' van Michael Flocker, de bijbel voor elke metroseksueel, staat het heel duidelijk: 'Feloranje is zelden een goede keus.' Kijk, dan heb je als Nederlandse metro toch een probleem.

Of als iedereen de Duitsers weer voor vuile rotmof of zoiets zit uit te schelden en jij doet ook een duit in het zakje door over die totáál verkeerde snor van Rudi Völler te beginnen, dat slaat dan toch een beetje dood. En al dat bier! Rampzalig voor je lijn natuurlijk. Dus je vraagt om light, en zo probeer je dan maar een beetje te schipperen. Maar het blijft lastig. Laatst had ik sushi gemaakt voor bij de wedstrijd, in plaats van worstenbroodjes en bitterballen. Ik weet het niet, 't is toch anders. Wat wel hielp was dat ik op een gegeven moment wat yakitori naar het tv-scherm gooide. Dat gingen de anderen toen ook doen en toen ontstond er toch nog wel iets van die ouderwetse voetbalsfeer.

Ik denk dus dat het een soort leerproces is. Dat je gewoon die balans moet zoeken. Zo van oké, geen kettingen met scheermesjes meer, maar ook geen ál te slappe stoeltjes.