Geverfd wit

Moderne kinderen zijn verwend, dat weet iedere moderne ouder. Ook de kindertjes Thijssen. Eten wat de post schaft? Nachten wachten boven een bord met bietjes? Afruimen na de maaltijd? Zij kennen het niet. Hoongelach daalt neer op zuurkoolschotels en spruitjes keren onaangeroerd terug naar de keuken.

Wij hebben ons er maar bij neergelegd, al is er nog één terrein waarop we regelmatig een veldslag voeren: dat van het brood. En dan vooral: dat van de korstjes. Geen witbrood maar volkoren, vinden wij, en ook de korstjes opeten. De kindertjes hebben een totaal omgekeerde opvatting op dit gebied, en dat levert regelmatig spanningen op.

Gelukkig komt de bakker ons te hulp met een geheel nieuw product: bruinbrood dat voelt en smaakt als wit. GildeGoud heet de innovatie en het is sinds 30 september te koop bij de Echte Bakker. Smaakt naar wit? Voelt als wit? Is bruin? Dat is het broodgeworden compromis waarop ik al jaren wacht. Dát zal de huiselijke rust terugbrengen.

GildeGoud oogt als een echt bruin, met gele en okeren gruizels op een donkerder korst. Het voelt aan als witbrood: deukt onder de knijpende hand en komt traag terug in vorm. ,,Net nieuw'', zegt de Echte Bakkersvrouw maar dat wist ik al. Benieuwd wat de kinderen zullen zeggen.

Wanneer de zachte plakken brood, deskundig besmeerd met chocopasta, ter tafel verschijnen is de eerste reactie voorspelbaar. Walgende blikken en een luid: ,,Ik lust geen bruin'' in tweevoud. ,,Het is geen bruin'', zeg ik verongelijkt. ,,Het is wit.'' Stilte. Op tafel kleuren de boterhammen als dorre bladeren. Dan barsten zij in luid lachen uit. Het wit is bruin en het bruin is wit, jaja. Ze willen het dan wel even proeven, want het zijn tenslotte brave kinderen, maar ik moet ze niet voor de gek houden. Het brood, ach, dat kan er wel mee door hoor. Het is wat zoeter maar net zo lekker als het bleekste bruin dat de gewone warme bakker verkoopt, al is dat laatste eigenlijk lekkerder, meldt de oudste, omdat de chocopasta daarop beter uitkomt. In de keuken veeg ik bruine én bleke korstjes in de het vuilnisvat, want ook van GildeGoud lusten ze die niet.

Inmiddels heeft het witte bruin of het bruine wit mijn ouderhersens aan het werk gezet. Waarom dwing ik de kinderen tot bruin eten? Omdat bruin gezonder is dan wit, vol vezels en mineralen. Hoe zit dat eigenlijk met dit brood? Volgens het persbericht, dat bij het eerste bakken van GildeGoud verscheen, zit er smaakmoutmeel in, een mij onbekende stof. Moutmeel ken ik wel, dat is een kleurstof die bakkers gebruiken om hun brood wat bruiner te maken; levert dat enige bijdrage in de vezelrijkdom van de dagelijkse boterham?

Nee, zegt een voorlichter van het Echte Bakkersorganisatie. En dat was ook helemaal niet de bedoeling. GildeGoud is vooral bedacht om jonge mensen aan te spreken die een hekel hebben aan volkoren. Het is niet de bedoeling om mee te liften op het gezondheidsimago van volkorenbrood.

Geverfd wit dus, voor de jongere die zichzelf graag voor de gek houdt. Gelukkig lusten onze kinderen dat lichte volkoren wel. Wat zullen ze gezond worden.