Herstelde Schalken staat weer te trappelen

BLEISWIJK - Bij de presentatie van het deelnemersveld van het toernooi van Rotterdam stonden ditmaal niet de prestaties van de tennissers centraal. Het ging vooral over de medische dossiers van Sjeng Schalken en Martin Verkerk, de twee beste Nederlandse spelers van dit moment. Waar de een begint aan zijn rentree, wacht de ander een lange weg naar herstel.

Verkerk werd gisteren door toernooi-directeur Richard Krajicek betiteld als de 'pechvogel van het jaar'. Bij het horen van dit woorden keek Schalken even op. ,,Ik heb dit jaar minder toernooien gespeeld dan Martin'', merkte de Limburger op. ,,Maar vergeleken met Martin en ook John van Lottum mag ik inderdaad nog niet klagen. Wat zij hebben zijn toch carrière-bedreigende dingen.''

Voor Verkerk breken spannende tijden aan. Volgende week dinsdag wordt hij in Berlijn geopereerd aan zijn rechterschouder. Na een second opinion in New York leek een operatieve ingreep niet noodzakelijk, maar de cortisone-injectie brachten maar vier dagen verlichting. In Berlijn wordt de schade in de schouder hersteld. ,,Normaal gesproken wordt het een eenvoudige ingreep'', zei Verkerk, maar uit zijn blik straalde ook enige onrust.

,,De kans dat ik terugkom is negentig procent, maar je weet het nooit'', keek de Alphenaar vooruit. Ook het idee dat het weleens afgelopen zou kunnen zijn met zijn loopbaan, heeft al door het hoofd van Verkerk gespeeld. ,,Ik hoop binnen drie maanden weer op de baan te staan. Maar als dat veel langer gaat duren, wordt het lastig. Ik ga niet twintig maanden lopen tobben, dan heb ik wel iets beter te doen.''

In de week dat Verkerk onder het mes gaat, begint Schalken serieus aan zijn terugkeer op de baan. In het hoofd heeft hij het tennisjaar 2004 al afgesloten. ,,Ik heb eigenlijk maar heel weinig jaar gehad'', zei Schalken gisteren. ,,Het gaat voor mij om de vier Grand Slams en de negen Masters. De rest doet mij eigenlijk niets. Twee Grand Slams heb ik gemist en bij de Masters die ik heb gespeeld was ik niet fit.''

In Madrid, Stockholm en de challenger van Groningen hoopt Schalken nog iets van het verloren jaar goed te maken. Want de sportieve naweeën van een verwaarloosde ziekte van Pfeiffer hebben hem al bereikt. Door zijn huidige plaats op de wereldranglijst (52) wordt hij niet direct toegelaten tot het toernooi van Bercy (Parijs), zijn favoriete Masters. En dat doet hem pijn.

,,Ik wil mij meten met de top. En dat kan alleen maar in de Grand Slams en de Masters. Ik vind mijzelf een A-speler en het is moeilijk om in het B-circuit te moeten spelen. Ik hoor thuis tussen de 20 en 25 van de wereld. Met een beetje geluk ben je daar weer snel, maar het kan ook lang duren. Kijk naar spelers als Rusedski en Enquist. Die zijn nog net zo goed als vroeger, maar komen toch niet terug aan de top.''

Met afgrijzen denkt Schalken terug aan de donkerste periode uit zijn loopbaan. Al in Maastricht, tijdens de Davis Cupwedstrijd tegen Canada, merkte de 28-jarige perfectionist dat er iets niet goed zat in zijn lichaam. ,,Ik moest vier keer van shirt wisselen, omdat ze doorweekt waren. Normaal zweet ik helemaal niet zo.'' Hij liet zich een aantal malen onderzoeken bij diverse toernooi-artsen, maar een diagnose bleef uit. ,,Ze deden gewoon standaard computertestjes. Na een dag kreeg ik al de uitslag, terwijl de spullen voor de ziekte van Pfeiffer tien dagen op kweek moeten. Het was van die artsen gewoon gemakzucht en amateurisme.''

Na het toernooi van Washington, in augustus, zette een uitgewoonde Schalken er een punt achter. Hij was helemaal ziek van tennis, de interesse in zijn geliefde sport was totaal verdwenen. ,,Ik heb alleen gekeken wie de kwartfinalisten van de US Open waren. Toen dacht ik meteen: daar had ik bij kunnen staan.'' In augustus en september leefde Schalken 'als een leeuw'. ,,Ik lag achttien uur per dag op bed en de overige zes uur sliep ik op het strand.''

Nu staat Schalken 'weer te trappelen'. Vorige week trainde hij in Monte Carlo twee dagen met Björkman en op de tweede dag won hij al van de Zweed. ,,Ik moet fysiek honderd procent zijn. Dat spelletje met de bal is geen probleem. Dat is mijn talent.'' Ondanks zijn talent weet Schalken dat de weg terug naar de top lang en moeizaam kan zijn. ,,Ik moet meteen een hoop punten verdedigen op de langzamere banen. En op die banen ben ik geen wereldtop. Ik zal dus meteen boven mijn kunnen moeten presteren en daar kijk ik best sceptisch tegenaan.''