Hippiekoningin

Juliana als hippiekoningin. Dat verrassende beeld was in de necrologieën van de afgelopen dagen nog niet geschetst. Wel in De Groene Amsterdammer, dat schrijft dat het predikaat 'gewone koningin' geen recht doet aan de overledene. Het koninginneschap van Juliana was allesbehalve gewoon, al was het maar vanwege haar 'vurig uitgedragen internationalisme'. ,,De speeches van Juliana in de jaren vijftig getuigen van een soort bevrijdingstheologie avant la lettre, ze zijn radicaal in hun afwijzing van het verleden en visionair in hun toekomstverwachtingen.'' En dat maakte Juliana tot de ultieme hippiekoningin die haar tijd simpelweg iets te ver vooruit was, vindt De Groene.

Het pacifisme van Juliana is ook Vrij Nederland opgevallen. En ook in deze levensbeschrijving worden vermeende misstanden rechtgezet. Het geestelijk leven van Juliana werd niet bepaald door new age-achtige bevliegingen, schrijft VN. Haar religieus-pacifisme kwam voort uit een diepgeworteld geloof dat haar functioneren als staatshoofd bepaalde. Geen dogma's, maar een persoonlijke mengelmoes van christelijk-mystieke spiritualiteit, hervormde tradities en theosofische denkbeelden. VN trekt de spirituele lijn (die al begon bij moeder Wilhelmina en vader Hendrik) door naar haar tweede dochter, Irene. Ook Irene werd mikpunt van badinerende commentaren en dat is ten onrechte, vindt VN. ,,Alsof het louter zou gaan om een gril van een eenzame prinses en niet om een spirituele zoektocht die de Oranjes al sinds het begin van de 20ste eeuw bezighoudt.''

Elsevier pakt in een speciale bijlage uit met de gestorven prinses. Daaruit stijgt toch weer het beeld op van de koningin van de spruitjes die het liefst een gewoon mens was geweest. Een koningin tegen wil en dank. Landsmoeder van de 'Rijwielmonarchie'.

Andere kost in HP/De Tijd, dat natuurlijk wel terugblikt op het ditmaal 'tragische leven' van Juliana. Maar er is ook het ongezouten verslag van een Amsterdamse moeder die wanhopig zoekt naar een passende school voor haar kind. Dat blijkt in een stad waar 67 procent van de schoolgaande jeugd van allochtone afkomst is, een onmogelijke opdracht. Tenminste, voor wie zoekt naar een evenwichtig samengestelde school. Het strikte postcodebeleid van de hoofdstad leidt ertoe dat witte ouders zelfs bereid zijn zich tijdelijk op een ander adres in te schrijven. Als kindlief maar niet terechtkomt op een van de 127 (van in totaal 201) scholen waar minimaal de helft van de kinderen uit allochtone achterstandsleerlingen bestaat. Leuk, een multiculturele stad, maar niet in de kleuterklas van mijn kind. De moeder verdedigt haar keuze fel: te veel achterstandsleerlingen halen de kwaliteit van het onderwijs naar beneden. Een onverstaanbare 'kudde moeders met hoofddoeken en jassen tot op de enkels' levert geen aanknopingspunten voor vriendschap. Niet voor de moeder en niet voor het kind. En dan zijn er nog de 'conflicterende waarden' in veel allochtone gezinnen: andere opvattingen over vrouwen, 'blote' kleren, autoritaire opvoedmethodes en lijfstraffen. Al met al, zo dendert de schrijfster voort: wat is er eigenlijk mis met segregatie in het onderwijs?