Kirsipuu helpt vriend Capelle aan eindzege in Dwars door Vlaanderen

Dwars door Vlaanderen, de eerste in een reeks van Vlaamse (semi-)klassiekers in de komende weken, kende een merkwaardig verloop. Dankzij een vriendendienst ging de zege naar de Belg Ludovic Capelle.

WAREGEM - De logica is soms ver te zoeken in het wielerpeloton. En soms liggen de dingen weer zo voor de hand dat ze niet eens uitgesproken hoeven te worden. De 59ste Dwars door Vlaanderen verliep gisteren volgens onvoorspelbare lijnen. Maar aan het einde toch ook weer niet.

In de semiklassieker over 213 kilometer over Vlaamse wegen en stenen bleven eigenlijk veel te lang de verkeerde renners voorop. Dat is jargon voor mannen uit het tweede echelon van het peloton. Die zijn doorgaans goed om water te dragen, of mee te springen in een ontsnapping die tot mislukken is gedoemd. Maar mindere goden worden niet geacht de finale van een aardige eendagskoers met twaalf Vlaamse hellingen te kleuren. Terwijl de favorieten zich verbijten.

Karsten Kroon sprong gisteren keurig mee in de eerste serieuze vluchtpoging van de dag. De Raborenner reed voorop met Hunt, Kuijckx en De Vogt, mannen die vooral de sponsor wilden plezieren. Later voegde zich nog eens een groep van veertien apostels zich bij hen.

Eigenlijk was vooraan alleen Servais Knaven een vreemde eend in de bijt. Hij won immers als eens Parijs-Roubaix én een Touretappe. Daar mochten zijn bescheiden metgezellen slechts van dromen. De nijvere Knaven beschermde de belangen van de kopmannen van QuickStep.

Natuurlijk hoopte hij stiekem op persoonlijk succes. Maar als hij in het ploegbelang dacht, wist hij ook wel dat hij als antisprinter moeilijk deze koers kon winnen. Knaven adviseerde de ploegleiding daarom dat zijn kopmannen Museeuw en Boonen vanuit het peloton de tegenaanval zouden openen.

Dat gebeurde ook op de Patersberg, waardoor een kleurrijk groepje achtervolgers ontstond. Boonen, Museeuw, De Jongh en Van Heeswijk maakten daar deel van uit. Eindelijk, koers!

Het werd niets, bij gebrek aan saamhorigheid. Van Heeswijk vond dat het niet aan hém was om op kop te rijden en De Jongh vond het 'niet collegiaal' om achter een ploeggenoot te gaan fietsen, terwijl de leeggereden Kroon op dat moment allang kansloos was.

Een gehaaide Est onttrok zich aan de merkwaardige apathie. Jaan Kirsipuu maakte samen met de Brit Hammond in korte tijd de marge met de kopgroep ongedaan. ,,Kirsipuu is op komst'', zei Knaven tegen zijn vermoeide metgezellen. 'Mooi!', dacht Capelle, 'een ploegmaat.'

Capelle rijdt voor Landbouwkrediet, bij Kirsipuu staat Ag2r op het shirt. Maar het duo sloot ooit vriendschap voor het leven, wat vorig jaar al beslissend was in de Scheldeprijs. Capelle demarreerde toen in de laatste kilometer, zijn medevluchters keken naar Kirsipuu die doodleuk zijn benen stilhield.

Op identieke wijze ging het gisteren. Knaven, Kroon en Tankink waren al gelost toen Bruylandts, Hammond en Pencolé zich lieten foppen. Kirsipuu liet Capelle vrolijk wegfietsen. Nee, gesproken hadden ze onderweg niet, zei de winnaar. Dit was toch logisch? De beloning voor Kirsipuu? Het zal in het geval van deze levensgenieters wel een etentje worden.