Krachtsverhoudingen hockey liggen onwrikbaar vast

Met de prolongatie van de landstitel hebben de mannen van Amsterdam hun hegemonie in de hockeycompetitie bevestigd. Maar ook verliezend finalist Bloemendaal handhaafde zijn status als topper met constante titelpretenties.

AMSTELVEEN – In de afgelopen vijf jaar werden Bloemendaal en Amsterdam beide tweemaal landskampioen, één keer was die eer voor het inmiddels weggezakte Den Bosch weggelegd. Steeds speelden deze drie ploegen in de finales, aangevuld met Oranje Zwart, dat tweemaal de statuszonder-waarde van vice-kampioen bereikte.

De finalisten van zaterdag speelden in de vijf jaren van de 21ste eeuw beide drie finales en, net als HGC, viermaal halve finales. Oranje Zwart en Klein Zwitserland acteerden driemaal in de halve eindstrijd en Den Bosch tweemaal. Daarmee is geschetst hoe onwrikbaar de krachtsverhoudingen vastliggen.

Amsterdam plaatste zich de afgelopen drie jaar voor de eindstrijd na een rumoerige tijd waarin disharmonie tussen spelers en coaches versukkeling bracht. Na Jacques Brinkman (als speler op de bank verdwaald) en Ton Wisse (als overgangsklassecoach in de hoofdklasse verdwaald) kwam de stabiele Australiër Jim Irvine, die alom sympathie en respect afdwong. Hij bracht rust in het broeinest en leidde de Amsterdamse drukteschoppertjes met vaste hand uit de neergaande spiraal terug naar de top.

Zo kon het dat er geen paniek uitbrak noch aan stoelpoten werd gezaagd toen de ploeg het in de competitie een paar keer liet afweten. ,,We hebben sinds vorig jaar ervaring ingeleverd”, was de verklaring van Paul Frederik van Esseveldt. ,,En er zijn wat blessures geweest, maar dat heeft nooit tot onrust geleid.” En Marten Eikelboom: ,,In de competitie hebben we niet ons beste spel laten zien, maar de topwedstrijden hebben we wel bijna altijd gewonnen.”

Amsterdam sloot de competitie als derde af. ,,En dus hebben we op het juiste moment gepiekt”, concludeerde Eikelboom. ,,Daaruitblijkt hoe oppermachtig we zijn.”

In de twee finaleduels vertaalde Amsterdam die suprematie in twee onomstreden zeges: 3-1 en 3-0. In Bloemendaal lag de eerste er donderdag al na twee minuten in, waarna de rode loper naar de titel klaarlag. Zaterdag was het geen moment spannend omdat het overwicht zo duidelijk aan hoofdstedelijke kant lag. Het was eigenlijk een beetje beschamend dat de thuisploeg er twee strafballen voor nodig had om op 2-0 te komen. Pas twaalf minuten voor tijd zette Van Esseveldt na een solo met een prachtig backhandschot de ware handtekening van de dominantie onder het duel.

Volgens Van Esseveldt was Amsterdam nooit in gevaar geweest: ,,Zeker na 1-0 was het wel bekeken. In de verdediging konden we de boel gemakkelijk op slot houden.Tegen het eind kroop er een gevoel van onoverwinnelijkheid in de ploeg. Toen wisten we dat de buit binnen was.”

Niettemin hield Bloemendaalcoach Reinoud Wolff nog tot laat in de wedstrijd hoop het tij te kunnen keren. Vooral toen zijn ploeg acht minuten voor tijd een strafbal kreeg. Okke Mönking verprutste echter deze kans. Wolff:

,,Gaat-ie erin en pak je twee minuten later een rebound, dan weet ik het nog niet. In de laatste zes minuten kregen we nog vijf kansen.” Meende hij dat nou echt? Wolff: ,,Ik heb afgeleerd de moed op te geven. Als je bij zo'n grote club coacht, verlies je niet zo veel. Gebeurt dat toch een keer, dan heb ik de pest in. Hoe langer ik hier rondloop, hoe slechter ik tegen m'n verlies kan. Als je zover gekomen bent als wij, ben je niet tevreden met een gewonnen halvefinale tegen Oranje Zwart. Dan wil je die titel ook thuisbrengen. Dat lukte niet en daarom was het een afgrijselijke dag vandaag.”

Beide ploegen namen afscheid van hun coach. Wolff neemt een sabbatsjaar en Irvine gaat terug naar zijn vaderland. ,,Ik heb hier een geweldige tijd gehad. Het was een moeilijke beslissing na drie jaar, want ik houd van Amsterdam, maar mijn gezin en ik verlangen ook naar huis”, zei hij. Het werk is nog niet af. ,,Volgende week willen we de Europa Cup winnen. Dat zou voor Amsterdam de eerste keer zijn.”

Irvine voegde zich tijdens de kampioenshuldiging tussen de batterij fotografen om zijn feestvierende ploeg met zijn eigen cameraatje vast te leggen. Als blijvende herinnering, voor in het plakboek of aan de muur, thuis in Australië.