De waslakzwam is net een tonderzwam,

een even dikke houtzwam en nog familie ook. Hij is een stuk zeldzamer en omdat hij een heel beperkt verspreidingsgebied heeft, met de nadruk op NoordwestEuropa, is hij potentieel bedreigd. Bij ons staat hij op de Rode lijst en ook in Denemarken (kwetsbaar), Duitsland (ernstig bedreigd), Oostenrijk (sterk bedreigd) en Zweden (bedreigd). In ons land groeit de waslakzwam uitsluitend in oude parkbossen en op landgoederen op rivierklei, soms op de pleistocene zandgronden en in Zuid-Limburg. Tot 1999 was de enige Amsterdamse vondst van de waslakzwam op een es in het kleine Wertheimpark in de binnenstad (Rob Chrispijn, Champignons in de Jordaan, 1999).

De groeiplaats is nogal uitzonderlijk, want hij is in ons land voornamelijk op beuken en eiken aangetroffen. Ik vond hem zelf op een schietwilg, wat tot dan toe alleen in Duitsland was waargenomen. Deze zwakteparasiet groeit op afstervende loofbomen en later op het dode hout, dat wit vermolmt ('witrot'). De waslakzwam is gemakkelijk te herkennen. Je kunt de gladde, glanzende, licht-tot donkerrode boven-kant gemakkelijk indrukken. Daaronder zit een gele laag, die ontvlamt als je er een aansteker of een lucifer bij houdt. De zware vruchtlichamen leven langer dan een jaar, als de boom niet wordt verwijderd, wat in stadsparken gewoonlijk de praktijk is. Net als de meerjarige vruchtlichamen van de platte tonderzwam heeft ook de waslakzwam een duidelijke groeirand, die wittig of bleek oranje kan zijn. De gaatjes onder de hoed zijn okerkleurig of beige.