Internationale opinie

Blair billijkt inval Irak maar zwijgt over Darfur

De houding van Blair heeft de woede gewekt van Anatole Kaletsky. In the Times stelt hij dat de Britse premier met die afwachtende houding zijn morele rechtvaardiging voor de oorlog in Irak heeft verspeeld en hij vraagt zich af of Blair een dromer of een schijnheilige is. ,,De volkenmoord in Soedan is zeker zo monsterlijk als de misdaden van Saddam. De Soedanese regering gebruikt geen chemische wapens, maar het in brand steken van huizen, terwijl kinderen er in zitten opgesloten is zeker zo erg. Net als het in putten gooien van gezinnen, zodat de lijken het drinkwater vergiftigen en het verkrachten van jonge meisjes, terwijl hun ouders moeten toekijken. Als de gruwelijkheden in Soedan worden toegelaten is er geen schijn van rechtvaardiging meer voor de inval in Irak. Als de genocide onbestraft blijft rest slechts de conclusie dat het er nog beter uitziet voor despotische monsters dan vóór de val van Saddam. En dan is de laatste rechtvaardiging voor het Iraakse avontuur ontmaskerd als een gevaarlijke fantasie, als het geen hypocriete leugen is.''

John Kerry moet verfrissend klinken, niet bombastisch

Peggy Noonan was in de jaren tachtig de beste schrijver van teksten voor president Ronald Reagan. Ze behoorde niet tot het cynische, berekenende slag mensen dat de omgeving van het Witte Huis en het Capitool bevolkt, maar schreef haar teksten vanuit New York.

Ze waren zo gevoelig dat Reagan er vaak de tranen van in zijn ogen kreeg. Tegenwoordig schrijft Noonan voor de oerconservatieve opiniepagina van de Wall Street Journal en ze geeft John Kerry een aantal tips voor de toespraak waarmee hij volgende week in Boston de Democratische kandidatuur voor het presidentschap aanvaardt. ,,Kerry moet ons iets fris en stimulerends geven, iets wat nieuw voor hem is. Hij moet niet bombastisch klinken. Hij zou iedereen kunnen verrassen door de zaken eenvoudig te behandelen. Als je gewoon met hem praat klinkt ie niet raar, maar als hij op campagnepad is wel. Zal Kerry met beide voeten op de grond staan of gaat hij net als Kennedy een 'vraag niet'-rede afsteken. Vraag me er maar niet naar. Al tientallen jaren voert Kerry de JFK-act op. Velen in de zaal zullen het prachtig vinden, maar doorsnee Amerika valt er niet zo voor. Kerry is een van die zeldzame publieke figuren, die maar niet van hun verlegenheid afkomen. Daarom lijkt John Edwards, zijn running mate, bij hem vergeleken zo normaal.''

Arroyo provoceerde gijzeling van Filippijnse chauffeur

De Filippijnse president Gloria Macapagal-Arroyo heeft van de week vrachtwagenchauffeur Angelo de la Cruz een gewisse verdrinking of onthoofding bespaard door 51 militairen vervroegd terug te halen uit Irak. De bevolking was sterk verdeeld over deze stap van Arroyo en de Verenigde Staten vonden het buigen voor terreur.

Conrado de Quiros meent in de Philippine Inquirer dat hier geen sprake is van 'Eind goed, al goed'. Ook vanwege de heldenontvangst van De la Cruz. Er zijn andere overzeese Filippijnse arbeiders die dat meer verdienen, zoals de kamermeisjes die zich in Hongkong de aanranders van het lijf moeten houden. ,,We moeten erop blijven wijzen dat De la Cruz niet in de problemen was gekomen als Arroyo een jaar geleden niet had meegedaan aan de invasie in Irak. Het is een zaak van oorzaak en gevolg. De ontvoering van De la Cruz door het Islamitische Leger is niet te vergelijken met die van de Amerikanen Martin en Gracia Burnham door de terreurgroep Aboe Sajjaf. De laatste was ongegrond, de eerste niet. De laatste was een kwestie van pech, de eerste het gevolg van een provocatie. Arroyo heeft De la Cruz misschien gered van verdrinking in de Pasigrivier, ze heeft hem er eerst wel ingeschopt. Hij mag haar bedanken, wij hoeven het niet.''