Altijd weer die angst om te vallen

De angst om de vallen is bij Leontien van Moorsel groter dan de angst om te falen. In het peloton is zij als de dood om tegen het asfalt te smakken. Om die reden fietst de in Brabant geboren Rotterdamse ook immer op kop. Maar het noodlot valt niet altijd te vermijden.

ATHENE - Ook bij de zevende doorkomst van de olympische wegrace zit Van Moorsel van voren. Op zo'n vijftig meter van de streep kijkt zij even om. Die blik over de schouder wordt haar fataal. Luttele seconden later zit Van Moorsel als verdoofd tegen het hek langs de weg.

In die ene tel van onachtzaamheid ziet Van Moorsel niet dat de Spaanse Iturriaga iets van haar lijn afwijkt. Het voorwiel van de regerend olympisch kampioene toucheert het achterwiel van Iturriaga en een val is onvermijdelijk. De Zwitserse Bründli kan niet meer uitwijken en knalt over Van Moorsel heen.

Vrouwenbondscoach Egon van Kessel is snel ter plekke. De ogen van Van Moorsel zijn gesloten en zij klaagt over pijn in het hoofd. Leden van het Rode Kruis buigen zich over de renster, een ambulance rijdt het parcours op.

Inmiddels is ook Michael Zijlaard, Van Moorsels man en coach, gearriveerd. Hij stapt in de ambulance, die achteruit het rennerskwartier indraait. Op een brancard wordt Van Moorsel naar binnen gedragen. De ogen nog altijd gesloten, de rechterhand op het hoofd, een witte brace om de nek. Na een kort onderzoek wordt zij naar een ziekenhuis vervoerd.

De wedstrijd gaat door. De Australische Carrigan wint in de sprint van de Duitse Arendt. In de strijd om het brons, gewonnen door de Russin Slyusareva, komt Mirjam Melchers niet verder dan de zesde plaats.

De verslagenheid in het Nederlandse kamp is groot. Een aantal straten van de finish verwijderd, doet bondscoach Van Kessel zuinigjes zijn relaas. Zijn moeder heeft 's ochtends in de Sint Jan in Den Bosch nog een kaarsje opgestoken. Dat doet ze altijd bij grote wedstrijden. Geluk brengt het dit keer niet. De op het oog nauwelijks beschadigde fiets van Van Moorsel staat als een stille getuige tegen de ploegleiderswagen.

Van Kessel zegt dat Iturriaga na de finish haar excuses heeft aangeboden, maar de Spaanse heeft evenveel of weinig schuld als Van Moorsel. Twee kleine stommiteiten met groot gevolg. Ook de valangst van Van Moorsel komt ter sprake. De coach snapt niet waarom Leontien op het parcours in Athene steeds van voren zat. Het peloton was klein en de wegen breed.

In de aanloop naar de wedstrijd heeft Van Moorsel ook gezegd dat ze niet steeds op kop gaat rijden. Om dezelfde redenen die Van Kessel aanstipt. Het zullen de zenuwen zijn geweest. Ruim een uur voor de race zegt Michael Zijlaard dat Leontien 's nachts tweemaal badend in het zweet wakker is geworden. Hij weet op dat moment niet of dat een goed of een heel slecht voorteken is.

Intussen zijn Zijlaard en Van Moorsel in het olympisch dorp aangekomen. Van Moorsel (34) geeft via de telefoon een korte verklaring. ,,Het is enorm teleurstellend om op deze manier de olympische titel te verliezen. Het is ook zo erg, omdat Mirjam en ik zo goed reden. De schaafwonden vallen mee, maar ik heb ook een aantal kneuzingen. En als eerst die hoofdpijn maar weg is.''

Over haar kansen op deelname aan de tijdrit van woensdag kan zij niets zeggen. ,,Ik bekijk het van dag tot dag.'' Komend weekeinde staat Van Moorsel ook de op rol voor de individuele achtervolging op de baan. In tegenstelling tot in 2000 in Sydney doet zij niet mee aan de puntenkoers. De reden zal niemand verbazen. Het onderdeel, waarop zij in Sydney zilver won, vindt zij te gevaarlijk.

Altijd weer die angst om te vallen. In het Algemeen Dagblad omschrijft Van Moorsel zich eerder deze maand als de 'de grootste broekpoeper ter wereld. Hoe ironisch en tragisch is het dat een valpartij het einde van haar fantastische carrière van een zwarte rand voorziet. Keihard heeft zij getraind om in Athene een gouden afscheid te kunnen nemen. En hoe wrang is het dat Carrigan het goud krijgt omgehangen precies op de plek waar Van Moorsel tegen het asfalt smakte.