De Bruijn: Ik treur niet over brons

Onttroond als olympisch kampioene, maar de trots overheerste bij de gemengde gevoelens van Inge de Bruijn gisteravond. Haar bronzen medaille op de 100 meter vlinderslag volgde op het brons van de estafette op zaterdag. ,,Ik treur niet om een bronzen plak.''

ATHENE - Achter de trots zat ergens een katterig gevoel. Inge de Bruijn vond dat ze haar bloedvorm in de finale van de 100 meter vlinderslag niet helemaal had uitgebuit. Het brons zag ze niettemin als een triomf op jaren waarin iedereen aan haar twijfelde.

De grillige zwemdiva toonde in het openingsweekeinde van de Spelen karakter en klasse. Ze gaf de bevestiging dat ze nog tot de top behoort. In de estafette van de 4x100 meter vrije slag wist ze zaterdag als slotzwemster zelfs haar beste 'splittijd' uit de geschiedenis te zwemmen. Het leverde het team brons op. Op de 100 meter vlinderslag was als wereldrecordhoudster na een vlotte start aan het einde net niet bestand tegen Thomas en Jedrzejczak. Ze stak de hand in eigen boezem.

,,Ik had kans op goud, maar ik treur niet om een bronzen plak. Ik kwam hier voor een medaille en nu heb ik er al twee. Het is alleen jammer dat ik aan het einde van de 100 vlinder mijn eigen ruiten ingooide. Ik verzuurde en kwam niet goed uit. Dat mag op de Spelen niet gebeuren.''

Haar tijd was beduidend langzamer dan in de halve finale. Met 57.99 seconden werd ze onttroond als olympisch kampioene. Ze komt later in het toernooi nog uit op de 50 en 100 meter vrije slag, maar met het oog op de concurrentie had ze zich op de vlinderslag de meeste kans gegeven. ,,Het blijkt dat het moeilijker is om kampioen te blijven dan het te worden. Het is makkelijker om te jagen dan te verdedigen. ''

Ze zag de medailles als een beloning voor de inhaalrace waartoe ze zichzelf vorig jaar had veroordeeld. De Bruijn had haar zwemcarri'ere verwaarloosd maar vocht terug. In Athene stond ze weer op het startblokken met het fysiek van de 'oude' De Bruijn. Haar ranke lichaam heeft weer het drijfvermogen van weleer. Mentaal lijkt ze sterker dan ooit. Ze straalt, ze geniet en laat zich niet snel uit het evenwicht brengen.

Boeiend was het proces dat ze dit weekeinde samen met haar coach Paul Bergen doormaakte. De Bruijn kent hem al jaren als haar trainer, maar als coach is de samenwerking pril. Zaterdagochtend, na de series, was Bergen vernietigend in zijn commentaar. Zowel met de afwachtende strategie in de race als haar mentale gesteldheid had ze gefaald, vond Bergen. ,,Misschien moeten we een paar flippers aan haar benen en peddels aan haar handen vastbinden.'', sprak hij cynisch over de vrouw die voorheen eerder gebaat leek bij een aai over de bol dan een schop onder de kont.

Maar De Bruijn nam zijn kritiek ter harte. Ze ging in de halve eindstrijd en de finale niet meer 'als een bange kat' (Bergen) van start, maar voluit. Alleen op die manier zou ze Thomas en Jedrzejczak, uitgerust met meer duurvermogen, kunnen kloppen.

Bergen en De Bruijn vormen een wonderlijke combinatie. Tussen 1997 en 2000 legde de Barendrechtse met hem de basis voor de geslaagde goudjacht in Sydney. Het klikt tussen de glamoureuze ster van het zwemmen en de nuchtere Amerikaan met een wat bedrieglijk aimabele uitstraling. Hij heeft immers een Spartaanse visie op topsport en kan met een vriendelijk gezicht meedogenloze dingen zeggen. Bergen houdt niet van poespas, verkoopt geen blabla, staat soms brullend langs het trainingsbad en geeft zelden een compliment. De Bruijn heeft voor hem een diep ontzag.

Maar de afgelopen jaren kon ze de trainingsarbeid steeds moeilijker opbrengen. Vanwege haar wispelturige gedrag werd ze in 2002 door Verhaeren uit de Philips-ploeg gezet. Ze bezweek voor te veel feestjes, fotosessies en andere vormen van afleiding. Om diezelfde reden kwam het in het voorjaar van 2003 ook tot een breuk met Bergen.

Na het WK in Barcelona besefte ze dat alleen een terugkeer naar het regime van Bergen haar voor Athene weer op de rails kon brengen. Dat betekende weg van haar vrienden en familie en terug naar de anonimiteit van Beaverton, een slaapstadje aan de Amerikaanse westkust, waar ze elke morgen om half vijf de wekker hoort gaan. Bergen nam haar in genade aan. Omdat hij een zwak heeft voor haar en haar onmetelijke talent.

Bergen opperde zaterdag al zijn vrees dat haar aanloop naar Athene tekort is geweest voor evenaring van haar prestaties in Sydney. ,,Ze is vier jaar ouder en heeft niet de voorbereiding gehad van 2000. Dat blijft een feit.''