Bettini wint met overmacht wegtitel

ATHENE - Winnen verveelt nooit, ook niet voor een veelvoudig kampioen als Paolo Bettini. Maar het veroveren van de olympische wegtitel, opgedragen aan vrouw en dochter, vond de Italiaan wel héél speciaal. ,,Nu weet de hele internationale sportwereld wie ik ben.''

In het wielrennen is Bettini allang een gevestigde naam. Zijn erelijst is imposant. Hij won vele klassiekers en was tweemaal op rij de beste in het wereldbekerklassement. Dit jaar had de 30-jarige renner zijn vizier vooral gericht op olympisch succes. In de twee wedstrijden vóór de Spelen werd hij geklopt in de sprint (door O'Grady in Hamburg en door Perdiguero in San Sebastian), maar die misrekeningen zette hij zaterdag met overmacht recht.

Na zijn zege verklaarde Bettini dat hij tijdens de 225 kilometer lange race door het historische hart van Athene niet één moeilijk moment had gekend. De Italianen hadden de volledige controle over de koers en het wachten was op de beslissende slag van Bettini. Drie ronden voor het einde deelde hij een plaagstootje uit, een ronde later was het tijdens de beklimming van de Likavittos raak.

Aanvankelijk kreeg hij zware jongens als Valverde, Ullrich en Vinokoerov mee, maar zij konden het tempo niet volgen. Toen Bettini over zijn schouder keek zag hij alleen het gezicht van de Portugees Sergio Paulinho, die in de sprint simpel werd geklopt. Axel Merckx eiste de derde plek op het ereschavot voor zich op. De Belg ontsnapte in de laatste kilometers uit het peloton en werd derde.

Met Bettini kreeg de olympische wedstrijd misschien wel de mooiste winnaar. De voorbeeldige prof verstopt zich nooit, schuwt het werk niet en wordt door het hele peloton gewaardeerd. ,,Ik gun het hem van harte'', zei Erik Dekker op het moment dat Bettini de gouden medaille kreeg. ,,Hij is een aardige gast en een hele goede renner. Hij is moeilijk te vergelijken met Armstrong, maar buiten de Tour de France is Bettini de beste allroundrenner ter wereld.'' Dekker zelf had niet de macht iets te kunnen ondernemen. In de laatste ronde probeerde hij vlak voor de beklimming van de Akropolis vergeefs Merckx te achterhalen.

Ook Max van Heeswijk, op papier de troefkaart in de Nederlandse ploeg, reed een anonieme race. Eenmaal liet hij zich in volle glorie zien, toen hij half koers achter een kopgroep aanging. Een impulsieve daad, biechtte de sprinter na afloop op. ,,Ik had het gevoel dat ik niet genoeg voor de ploeg had gedaan. Met al die Nederlanders vond ik dat ik iets moest doen.''

Die impulsieve ingeving riep herinneringen op aan de olympische wegwedstrijd van vier jaar geleden in Sydney. Ook op het Australische asfalt trok Van Heeswijk erop uit op een moment dat hij beter rustig in het peloton had kunnen blijven zitten. Voor een sprinter is het zaak de benen zo lang mogelijk te sparen -of je moet van het kaliber Bettini zijn.

Van Heeswijk leefde zaterdag in de veronderstelling dat Bettini in de slotfase vijf of zes renners mee had, en niet alleen reed met Paulinho. Door die verkeerde inschatting dacht hij dat de kans op brons verkeken was. Maar er was toch contact met de ploegleiderswagen? ,,Ja'', beaamde de Limburger, ,,maar ik denk dat Ger (bondscoach Knetemann, red.) het ook niet in de gaten had.''

De warmte in de Griekse straten maakte de race tot een loodzwaar karwei. Van Heeswijk, uiteindelijk zeventiende, reed lange tijd met een ijszak in de nek en had soms het gevoel dat hij tegen een muur reed. Mede door de warmte stapten 69 van de 144 renners voortijdig uit de koers.

Als eersten haakten de Spaanse wereldkampioen Astarloa en Michael Boogerd af. Hun opgave had een andere reden. Zij konden na zeven kilometer niet verder na een valpartij. In het ziekenhuis bleek dat olympisch debutant Boogerd zijn rechterschouder en een aantal ribben had gekneusd. Opnieuw een tegenvaller voor de Hagenaar, die ook in de Tour vroeg ten val kwam en meer dood dan levend Parijs bereikte.