KRO schiet in eigen voet

Individuele omroepen hebben gegronde redenen beducht te zijn voor hun toekomstige plaats en positie binnen het geheel van de publieke omroep. In het voetspoor van het in april uitgebrachte rapport van A. Rinnooy Kan mikt het kabinet op een sterke, centraal gestuurde omroep, die de concurrentie met de commerciële zenders royaal moet kunnen weerstaan. Binnen zo'n omroep blijft er voor zowel de identiteit als de vroegere machtspositie van individuele omroepen minder ruimte over.

Op zichzelf is dat geen ramp. De tijd dat omroepen zelf de dienst konden uitmaken is onherroepelijk voorbij. Voortmodderen op die weg leidt er alleen maar toe dat het bestel nog verder onder druk komt te staan. De enige manier om daaraan te ontkomen is meer centrale sturing, zodat de publieke omroep als geheel een effectieve vuist kan maken tegen een verdere opmars van de commerciële zenders. De vraag is natuurlijk wel: hoeveel centrale sturing en ten koste van wat?

Op dit punt lijkt het kabinet te overvragen. Het wil dat publieke omroep een marktaandeel behoudt van veertig procent of meer en het wil tegelijkertijd dat de individuele omroepen binnen het geheel op voorbeeldige wijze invulling geven aan hun indentiteit. Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden en die hebben zich inmiddels ook aangediend. Avro en Tros onderzoeken de mogelijkheid om op de commerciële toer te gaan en de KRO kwam vorige week met het illustere idee om zendtijd in te kopen bij de commerciële omroepen.

KRO-voorzitter Slangen gaf er een vroom tintje aan met de opmerking dat het om programma's gaat die de 'missie van de KRO' moeten uitdragen. Daarmee suggererend dat hem die ruimte in het toekomstige bestel niet zal worden vergund.

Maar hoe weet hij dat zo precies als 'identiteit' ook voor het kabinet een belangrijke factor is? Dat gevecht zal Slangen eerst moeten aangaan alvorens te gaan winkelen bij de concurrentie.

Ergerlijk is ook dat hij denkt de vrije beschikking te hebben over geld dat hij dankzij het bestaan van een publiek bestel heeft verdiend. Maar het ergerlijkst is wel dat hij dit geld wil doorsluizen naar de concurrentie. Daarmee schiet hij in eigen voet en legt hij ook nog eens een bom onder de publieke omroep zelf.