Geleidelijke opmars van geduldige atleet

AMSTERDAM - Het contrast werd haarscherp uitgetekend. Robert Cheboror was in de Amsterdam de zoveelste onbekende Keniaan die als vanzelfsprekend de wereldtop binnen liep. Nederland omhelsde Hugo van den Broek, die na een langzame ontwikkeling nog niet verder is dan een modale tijd.

Niet dat de laatste gisteren geen prima prestatie leverde. Hij werd tenslotte vijfde in een veld dat werd geafficheerd als beste ooit van de op drie na snelste marathon van de wereld. Zijn tijd van 2.12.07 zou echter buiten de kleine kring rond de loper uit Heemskerk geen opzien mogen baren.

Dat dat wel gebeurde is tekenend voor de bloedarmoede in de wegatletiek. Daar kan bij de mannen slechts Maase bogen op een bescheiden reputatie buiten de grenzen. Het was daarom hoopgevend dat Van den Broek niet bezweek onder de druk die hem als belofte was opgelegd.

Van den Broek werd op zijn vijftiende marathonloper en koos met zijn coach Hartensveld voor geleidelijkheid. Zijn ontwikkeling ging zo langzaam, dat weinigen iets zagen in zijn talent. Dat irriteerde de atleet, hij putte er ook motivatie uit.

Vlak voordat hij in het Olympisch Stadion tegen een muur van geluid opliep (Rene Froger had de tribunes aardig vol gekregen, langs het parkoers liep Amsterdam weer niet warm voor de marathon), balde hij een vuist. Dat de WK-limiet (2.12 uur) net gemist zou worden, had hij al uitgerekend, maar hij ging wel de mening van velen weerleggen.

Dat dat pas op 28-jarige leeftijd gebeurt, zal hem worst zijn. Van den Broek is van plan om tot zijn 35ste aan zijn carrière te werken. Dat moet in Kenia onwezenlijk overkomen. Natuurlijk, ook daar gaat achter het ogenschijnlijke gemak waarmee wereldtijden worden gelopen zware arbeid schuil. Maar wat uit het onuitput-telijke reservoir met talent boven komt, doet dat ook razendsnel.

Cheboror werd nog geen drie jaar geleden gescout tijdens een 'talentenjacht'. Hij viel niet eens op door winnen, wel door de wilskracht waarmee hij op te zware tennisschoenen steeds de achterstand die hij heuvelop opliep, in de afdalingen goed maakte. Hij was zo gebrand op een loopcarrière, dat hij tijdens het 'sollicitatiegesprek' met een medewerker van het Nederlandse bureau Global Sport Communication een ui-terst nerveuze indruk maakte. Hij zei bang te zijn de boel te verpesten met verkeerde antwoorden.

In een trainingsgroep met grote lopers als Barmasai, Kiplagat en Kipsang (vorig jaar winnaar in Amsterdam, gisteren tweede), werden zijn kwaliteiten snel duidelijk: hij liep ze er allemaal uit.

Dat hij vorig jaar tijdens zijn debuut in Boston niet won, kwam door zijn onervarenheid. De 'matige' tijd van 2.11,06 had alles te maken met de hoge temperatuur. In Amsterdam werd hij met 2.06,22 de tiende marathonloper ooit; de 25-jarige atleet verbeterde tevens het al vorstelijke parkoersrecord dat Kipsang vorig jaar vestigde.

Cheboror en Van den Broek vormen werelden van verschil die slechts in hun realisme een overeenkomst hebben. De eerste beaamde gretig zich nu te beschouwen als een van de betere mondiale marathonlopers. De Nederlander uitte zijn vreugde over zijn persoonlijk record niet zonder relativeren. Hij liep in Amsterdam tijdens zijn zesde marathon bijna drie minuten sneller dan ooit. De volgende noodzakelijke stap, naar een tijd van 2.10, is een grotere en is ook dan internationaal nog onbetekenend. Voor echt snelle tijden, weet hij, is zijn trainingsprogramma nog te licht.

Hij heeft inzage gekregen in de schema's van zijn oude helden Bert van Vlaanderen en Gerard Nijboer; zelfs die van de Italiaanse olympische kampioen Baldini heeft hij gezien. ,,Met mijn men-tale kwaliteiten zit het goed, lichamelijk kan ik nog veel winnen. Zowel wat omvang als snelheid betreft.”

De weg die hij kiest blijft die van de geleidelijkheid. Met naast de training zijn werk, want met een Keniaanse als levenspartner moet hij aan een inkomenseis voldoen. ,,Als ik onder de 2.10 ga lopen, kan ik er over gaan denken met werken de stoppen. Maar dat zal komend seizoen nog niet zijn. Gelukkig ben ik een geduldige atleet.”