Hoffman vlamt voorlopig niet

Tristan Hoffman weet nog niet hoe het verder moet met zijn carrière. Of hij ooit nog terugkeert in het peloton. Met een ferme smak ging zaterdag in de Omloop Het Volk zijn droom om 'nog één keer te vlammen' in de klassiekers in rook op.

Zijn kamer in het universitair ziekenhuis van Gent is door gordijnen verduisterd. Daglicht kan hij nog niet verdragen. De kasseienvreter uit Groenloo heeft een washandje op zijn voorhoofd liggen om de bonkende pijn in zijn schedel een beetje te verdoven.

Zuchtend: ,,Pfff, alles doet zeer.'' Het is niet alleen dat linker onderbeen, dat op twee plaatsen is gebroken. Het oogt vervaarlijk blauw en gezwollen. ,,Ik heb pijn in de buik, mijn nek doet zeer, ik ben er misselijk van. Ik ben ook hard op mijn kop gevallen.''

Het moment, kort na de befaamde Muur van Geraardsbergen, staat de 35-jarige Achterhoeker nog helder voor de geest. ,,Ik reed op twee paaltjes af en dacht er precies tussendoor te kunnen. Maar ik knalde op één ervan. Ik vloog door de lucht. Ik greep meteen naar mijn scheenbeen en hoorde het kraken. Ik voelde meteen dat het helemaal fout was. Dan flitst er van alles door je heen. Wat gaat de toekomst brengen?''

Weinig zachtzinnig werd hij op een brancard getild. Het voelde alsof ze met een grote hamer op zijn been sloegen. Per ambulance werd hij vervoerd naar een kliniek in Geraardsbergen, later moest hij toch naar Gent. Dokter Verdonk is een specialist. Hij hielp in het verleden ook Gerrie Knetemann, Johan Museeuw en Wilfried Nelissen na botbreuken. Het gesleep was een hel voor Hoffman. ,,Van de ene brancard naar de andere. Om twee uur 's middags ben ik gevallen en pas om negen uur 's avonds kon ik eindelijk onder het mes.''

Een botsplinter van vier centimeter werd uit zijn onderbeen verwijderd. Vanaf zijn enkel is een kunstpin in zijn been geschoven. De artsen hebben hem te kennen gegeven dat hij volledig zal genezen. Maar de revalidatie zal op zijn minst maanden in beslag nemen.

Dat is het ergste, vindt Hoffman. Hij had deze winter hard getraind om in het voorjaar 'nog één keer te vlammen'. In de zware keienklassiekers kwam hij het best tot zijn recht. In de Ronde van Vlaanderen, de E3-Prijs en Gent-Wevelgem was hij enkele malen dicht bij de overwinning, Dwars door Vlaanderen won hij in 1996 en 2000. Maar zijn grote liefde heet Parijs-Roubaix.

In die loodzware koers eindigde hij in 2000 en 2002 als vierde. Vorig jaar liet Hoffman er de kans van zijn leven glippen door de sprint van de Zweed Backstedt te verliezen. Die tweede plaats leverde hem wel een contractverlenging op bij de Deense formatie CSC van Bjarne Riis. Zondag 10 april 2005 zat al maanden in zijn hoofd.

,,Dit zou waarschijnlijk mijn laatste seizoen zijn. In januari had ik even last van mijn zitvlak, maar dat ging snel weer over. De conditie was heel goed, de moraal ook. Ik had er verschrikkelijk veel zin in. En dan lig je ineens op straat, reddeloos verloren. Dan zakt de moed diep in de schoenen.''

Zijn mobiele telefoon heeft sinds zaterdag onophoudelijk gepiept. Vrienden en collega's proberen hem met een sms'je op te beuren. Zó mag zijn loopbaan als wielerprof na veertien jaar niet eindigen. Hoffman weet het allemaal nog niet. Of hij ooit nog een rugnummer zal opspelden? ,,Mijn eerste zorg is dat mijn been herstelt. Daarna zie ik wel verder.''