Hedenland

Hiltonia is een zeef die bepaalde onderdelen van een omgeving buitensluit en andere doorlaat.

En ja hoor, daar waren ze. Vrijwel hetzelfde blauwgrijs als het water, zodat het even leek alsof de zee zelf tot leven kwam, maar toen zagen we het toch echt. Dolfijnen! Een stuk of vier, inclusief een moeder met jong. Vrolijk zwommen ze een tijd mee, sinus-cosinus door de golven.

Vreemd, een jaar of twintig geleden voer ik hier, op een Nederlands vrachtschip, met nu en dan een reepje Egyptische kust in de verrekijker, en nu liggen wij daar, op dat strand, en zien vrachtschepen passeren, schuivende gekleurde vlekjes aan de horizon. Leve de containervaart, al die verschillende gekleurde rechthoeken, soms is het net alsof er een Modriaan voorbij drijft.

Warm zonnig weer en niet te lang vliegen, wilden we. Uitkomst: Een resort in Egypte, aan de Rode Zee. Eigenlijk ga je helemaal niet naar Egypte. Je rijdt naar Schiphol, daar stap je in, vier uur later stap je uit, je maakt een busritje door de nacht en de volgende ochtend ontwaak je in Hiltonia.

Hiltonia is een soort zeef, een filter, die bepaalde onderdelen van een omgeving buitensluit en andere doorlaat. Elementen die doorgelaten worden zijn meestal het klimaat en het lokale prijspeil, wat wordt buitengesloten zijn zaken als armoede, criminaliteit, onderdrukking, slechte hygiëne en de plaatselijke taal.

De buitengesloten elementen worden vervangen door een alternatief in Hilton-stijl, een standaard die over de hele wereld gelijk is en zorgvuldig is afgestemd op wat de Hiltonia-reiziger verwacht. Je kunt ook naar Sheratonia, net iets luxueuzer, of naar Intercontinentalia, een tikje goedkoper, het principe blijft hetzelfde.

Wij haden nog nooit zoiets gedaan, en eerlijk gezegd beviel het wel. Hiltonia is een buitengewoon prettige omgeving. Vergelijk het met een stadje waar iedereen vrij heeft, behalve de mensen die het stadje runnen.

Daar zijn er heel veel van, en ze doen meteen alles wat je vraagt. Je stapt het terras bij het zwembad op en direct komt een man in smetteloos wit naar je toe en overhandigt je twee dikke versgewassen badlakens. Als je dan zegt 'ik wilde hier alleen maar even staan' knikt hij en verdwijnt weer. Ga je even later toch op een stretcher zitten dan staat hij direct weer naast je met de handdoeken, zonder dat hij boos is.

Lig je eenmaal op de stretcher dan verschijnt een man in een kakibroek en een blauwgestreepte tuniek die vraagt of je iets wilt gebruiken. Of je nu ja of nee zegt, hij buigt, zegt 'thank you' en sluipt weer weg. 's Ochtends is er een ontbijt, waar je alles kan eten wat je wilt en zoveel je wilt. Aan een groot fornuis staat een kok met een witte muts. Hij bereidt eieren hoe je maar wilt. Geef je hem een gerookte haring en wat muesli en zeg je 'een omeletje met dit graag' dan knikt hij vriendelijk en gaat aan het werk.

Als je in Hiltonia gaat wandelen stuit je uiteindelijk altijd op een gedecoreerde, lichtgeel geschilderde muur. Daarachter, waarschijnlijk, is Egypte. Maar dat maakt niet uit, in Hiltonia is nog zó veel te zien en te beleven! (wordt vervolgd)