Herrie

,,Woensdagmiddag de vierde mei. 's Middags de televisie aangezet en gekeken naar de publieke omroep, naar het programma 'Kruispunt' over Anne Frank met aangrijpende beelden en interviews. Het programma was nog niet afgelopen of de afschuwelijke herrie van de reclame kwam weer over ons heen, zoals steeds nu. Ik kan me nog herinneren dat jaren geleden de publieke omroep het fatsoen nog kon opbrengen om op 4 mei even niet die reclame uit te zenden. Dat is niet meer zo.'' Dit schrijft Pieter Broers uit 't Veld aan de mediaredactie van Trouw.

Ik heb niet zo bijgehouden op welke momenten de 'Publieken' de laatste jaren wat terughoudender waren met hun reclame, maar de klacht van Pieter Broers staat niet op zichzelf. Onlangs bleek nog uit onderzoek dat het merendeel van het kijkersvolk, plat gezegd, letterlijk schijt heeft aan wat de reclamelawaai-boys ons te melden hebben; zodra er een 'blokje' begint, gaat het massaal richting wc.

Zelf erger ik me ook vaak aan tv-reclame, maar ik moet toegeven dat ik ook regelmatig zit te schaterlachen om een reclamespot. Niet dat ik dan weet over welk merk het gaat, maar wat doet het ertoe.

Pieter Broers heeft gelijk: er zijn momenten dat een omroep terughoudendheid zou moeten betrachten met tv-reclame. Uit piëteit. Of gewoon, om de kijker te onzien. Na een documentaire over Anne Frank bijvoorbeeld. Maar ook na een film die tot droefenis, melancholie of nadenken stemt. Vaak is de laastse scène nog niet eens goed uit beeld, of men gooit de reclameherrie volop erin. Alsof een stofzuigerverkoper met een fout colbert je huiskamer binnendringt en je kirrend in je kruis grijpt. Zo'n type moet je dan eigenlijk gewoon bij z'n bretels pakken en de trap afsmijten -de stofzuiger er achteraan; het enige goede antwoord op huisvredebreuk.