De midlife-trein houdt stil bij de volksdelicatesse die saté heet.

Soms bekruipt ook mij de midlife-kriebel. Wil ik tot op hoge leeftijd stukjes schrijven over lekker eten, producten uitproberen en gelukkig zijn? Als je het zo stelt: ja; maar de kriebel zegt dan: er is nog zoveel meer. Kok worden in een echt restaurant, bijvoorbeeld, en dan mezelf in de Michelinsterren koken.

Dan komt een vriend met groot nieuws; hij heeft een nieuwe keten ontdekt waar ze fantastisch eten presenteren voor geen geld. De satéhut, heet het, en raad eens wat ze daar verkopen?

Dat klinkt interessant. Op de site www.satehut.nl staan meerdere vestigingen vermeld. Wel twee. Een in Breda en een in Gorinchem. Dat is wel de kortste keten van Nederland. Maar wel een met potentie. De keten zoekt franchisenemers.

Er zit weer leven in de saté, dat hoor ik vaker. De volksdelicatesse uit het diepst van de vriezer is aan het stijgen op de culinaire ladder. In Den Bosch organiseert een telg uit de beroemde Fagelfamilie speciale satémiddagen in restaurant Le Couple. En Fagels weten meestal wel wat ze doen.

Die Hut is wat voor ons, kriebelt mijn kriebel. De trein rijdt al, we hoeven er alleen maar op te springen. Nou ja, stribbel ik tegen. Het gaat nu toch ook goed? Een prettig leven zonder personeel. Maar mijn kriebel jut mij op, tot ik tenslotte naar Breda vertrek. Hoe lekker is die saté van de Hut dan wel?

Deze vestiging van wat mijn franchisegever kan worden zit op de ongezelligste straat van de Bredase binnenstad. Dat ga ik in elk geval anders doen, indien ik iets anders ga doen. Maar de geuren die binnen op mij wachten maken een hoop goed. Het ruikt naar barbecue! En jawel, meteen bij binnenkomst, achter een toonbank van bamboe matten, onder een afdak van bamboematten, gedragen door bamboepalen staat een jongeman gebogen over lange, zwart-ijzeren bakken. Daarbinnen gloeit het, het grijs van hete houtskool is zichtbaar onder zijn werkende handen. Echte barbecues, met kenmerkende rookgeuren, vind je niet veel in de horeca.

De hut zit vol; goede business, fluistert mijn kriebel. Een vriendelijke jongeman komt vragen wat ik wil drinken, een meisje komt het brengen, een ander meisje informeert wat we willen eten en een tweede jongeman brengt het. Ten slotte. Na twintig minuten wachten. Wat een uitdaging, murmelt mijn kriebel. Ik weet het zo net nog niet. Het eten is heerlijk, vier soorten saté (van kip, rund, varken en geit) met kroepoek, nasi, drie sausjes en pedjil, een groentegerecht. Goed eten voor weinig geld, en uitstekend klaargemaakt, dat moet gezegd. Ook het 'gewone' chinees-indische eten, dat ik er om te proeven heb bijbesteld is goed- maar het draait om de saté en die staat heel ver af van de dieptepunten uit de vriezer.

En? sist mijn kriebel op de terugweg. Iets voor ons? Ik voel eens aan mijn gevulde maag en zak onderuit. Laat deze trein maar zonder ons doorgaan. Het leven is al mooi genoeg.