Noem de president geen kaaiman

Een ambtenaar trekt de nationale vlag nog even goed in de plooi. De vice-president laat op zich wachten, een tv-journalist doet alvast de stemtest: 'Laat het gezellig en duidelijk zijn'.

Onder de vlag staat een beeld van een naakte vrouw. Zij hurkt op de grond, haar borsten van glimmend hardhout trots naar voren.

Elke week komt de vice-president voor die vlag staan om te vertellen wat de raad van ministers besloten heeft. Maar vorige week kwam Jules Ajodhia de journalisten van drie tv-stations en een handvol kranten er vooral van overtuigen dat de regering iets niet had gedaan.

Te weten: een herhaling van het tv-programma 'Suriname Vandaag' uit de lucht halen. Daarin was de minister van visserij stevig onderhanden genomen over de toestand van de bedrijfstak.

De aanwezige journalisten weten het zeker: de 'technische storing' bij de Surinaamse publieke omroep was een opdracht van hogerhand. Van de vice-president zelf? Ajodhia ontkent het ten stelligste. Het enige wat een medewerkster van zijn kabinet had gedaan, was de band opvragen. Want hij had gehoord dat de uitzending wel erg ver ging. Zoals hij ook een band heeft opgevraagd van een radio-programma waarin de president van de republiek, Ronald Venetiaan, een 'kaaiman' werd genoemd.

Journalisten moeten hun verantwoordelijkheid kennen en de waarheid schrijven, vindt Ajodhia. Daarom is 'onder mijn leiding' gesproken met de raad van bestuur van de omroep en met programmamakers over 'hoe men verder gaat werken'. De suggestie dat wie zich beledigd voelt naar de rechter kan stappen, vindt hij 'een grap': ,,Zo werkt het in wild-west landen maar hier niet.''

Maar juist dat is Suriname wel een beetje, in ieder geval in verkiezingstijd. De president vergelijken met een gebekt beest is één ding, maar politici verwijzen elkaar ook rustig naar het gekkenhuis. Dat overkwam begin vorige week Salam Somohardjo, leider van de Javaanse PL-partij, die deel uitmaakt van de regering. De reden: hij had gezegd dat concurrent D-21 achter een poging tot inbraak in het partijkantoor zat.

Bij die Surinaamse versie van het Watergate-schandaal hadden de dieven geen moeite gedaan om afluister-apparatuur te plaatsen, zoals destijd in Washington gebeurde in het hoofdkwartier van de Democratische Partij. De dieven hadden het gemunt op twee containers met promotiemateriaal. En erger kun je in Suriname een partij ook niet treffen. Met vlaggen, T-shirts en petjes uitgedoste aanhangers moeten op 'massameetings' de omstanders ervan overtuigen dat de partij aan de winnende hand is. Dat werkt veel beter dan een intellectueel hoogstaand partijprogramma. Veel partijen hebben dat ook helemaal niet.

In plaats daarvan hielden de partijen zich in de afgelopen twee weken bezig met heel praktische zaken. Diezelfde woensdag dat vice-president Ajodhia zich tegen de pers teweer moest stellen, stond parlementslid Carmelita Ferreira (van de NPS, de partij van president Venetiaan) vooraan bij het aansluiten van de Toekomstweg serie 23, een rijtje huizen in de westelijke stad Nickerie, op het drinkwaternet. Het was immers onder druk van haar dat het water nu uit de leiding kwam.

En diezelfde dag kregen de groothandelaren in cement een waarschuwing. Ambtenaren van het ministerie van handel en industrie kwamen hun zaak binnen en legden de handel stil. Ze moesten hun facturen en kostprijsberekeningen laten zien. De reden: minister Jong Tjien Fa 'had moeite' met een plotselinge prijsstijging van cement.

Prijsverhogingen doen pijn, en in een klein land ken je als bestuurder al gauw iemand die moet lijden. Geen wonder dat het ziekenfonds zijn premies al sinds 1981 niet meer heeft kunnen verhogen. De directeur meldde vorige week dat het SZF, dat voornamelijk ambtenaren verzekert, pas kostendekkend is als de premie stijgt van negen naar vijftien procent van het salaris. Het antwoord van minister Rakhieb Khudabux kwam dezelfde dag nog, met een telefoontje dat al snel zijn weg naar de media vond: die verhoging leek hem 'absoluut niet nodig', het ziekenfonds moest maar efficiënter gaan werken.