Troost

Van de week was er weer eens zo'n dag die iedereen wel eens heeft: bijna alles gaat mis. Je snijdt je bij het scheren, een zojuist gesmeerde boterham valt (met de boterkant naar beneden) op de grond, je koffiemelk blijkt op te zijn, je fiets heeft een lekke band, het slot van je reserve-fiets wil niet open, de supermarkt blijkt een gekkenhuis vol mobiel bellende yuppen, op weg naar huis krijg je een hoosbui over je heen terwijl het de rest van de dag droog is, de volle boodschappentas valt om als je hem neerzet, je verzwikt je enkel op een scheef liggende tegel.

Zo'n dag was het dus.

Thuisgekomen beende ik, inwendig kokend van ingehouden woede over zoveel onrechtvaardigheid, direct en doelgericht naar de keuken; ik begon gejaagd een boterham te smeren, om vervolgens een doos met chocoladevlokken erboven om te keren.

Met verbeten gulzigheid werkte ik met één hap de helft van de boterham naar binnen. En toen was de associatie er ineens, in een flits. Ik begon, de mond nog vol chocolade troost, te lachen. Ik proestte het uit; Ik zag haar met verbeten pas haar keuken inlopen. Ik zag haar de keukenkast openrukken, een doos bonbons eruit trekken, met een woest gebaar de stoel van de keukentafel wegtrekken, gaan zitten en de doos boven de keukentafel omkeren. Ik zag de bonbons eruit vallen, zich verspreiden over de tafel. Vervolgens propte ze handenvol bonbons in haar mond, met een lege, woedende blik en volle hamsterwangen voor zich uitstarend. Het was de vrouw uit de Planet Internet-reclamespot, die afsluit met de tekst 'Laat toch een montéur je Planet Internet-aansluiting in orde maken'.

Zoveel rake psychologie in een reclamespot. Mijn boze bui verween als bij toverslag, en de rest van mijn boterham in de vuilnisbak.