Fransen snakken naar succes op gravel Parijs

Het Franse tennis wordt geroemd om zijn jeugdopleiding, die jaarlijks een continue stroom van toptalenten voortbrengt. Wie echter een blik werpt op de lijst van kampioenen, komt maar weinig Fransen tegen.

Samen zijn zij sterk, de Franse tennissers. Geheel in de stijl van de vier musketiers Brugnon, Borotra, Cochet en Lacoste in de jaren dertig. In de Davis Cup en de Fed Cup speelt Frankrijk nog altijd ieder jaar een toonaangevende rol. Maar op eigen benen blijkt winnen opeens niet meer zo vanzelfsprekend.

De Franse sportkrant L'Equipe omschreef het Franse tennis eerder dit jaar als een trein zonder locomotief. Toppers genoeg, talenten in overvloed, maar geen echte leiders en winnaars. Een weinig opwekkende constatering, in de aanloop naar Roland Garros, het grandslamtoernooi in Parijs dat maandag van start gaat.

De cijfers en feiten geven ook niet veel reden tot groot optimisme. Vorig jaar wisten slechts drie Fransen een titel te veroveren en in de eerste vijf maanden van 2005 bleven zij verstoken van succes. Amélie Mauresmo zorgde bij de vrouwen voor twee lichtpuntjes, in Antwerpen en Rome.

De overwinning op het Romeinse gravel werd door de chauvinistische Fransen aangegrepen om haar te bestempelen als favoriet op Roland Garros. In voorgaande jaren bleek Mauresmo, die op een steenworp afstand van het complex werd geboren, echter niet bestand tegen de druk in Parijs. Roland Garros is het enige grandslamtoernooi waar zij nooit verder kwam dan de kwartfinales.

Om zich beter te weren tegen de spanningen heeft Mauresmo de hulp van Yannick Noah ingeroepen. Al twee maanden traint zij met haar befaamde landgenoot, in 1983 (!) de laatste Franse tennisser die Roland Garros won. Bij de vrouwen was Mary Pierce (2000) de laatste Fran & Ccedil;aise die zegevierde op het prachtige park aan de Avenue de la Porte d'Auteuill.

Op dezelfde dag dat Mauresmo zich de sterkste toonde in Rome, verloor Richard Gasquet in de finale in Hamburg eervol van de Zwitserse nummer één Roger Federer. Voldoende aanleiding voor de Fransen, die snakken naar succes op Roland Garros, om Gasquet te promoveren tot een gevaarlijke outsider voor de titel. De bijna 19-jarige Parijzenaar lijkt dit jaar inderdaad klaar voor een definitieve doorbraak.

In maart bracht Gasquet in Monte Carlo Federer een van de twee nederlagen van dit jaar toe. Na zijn finaleplaats in Hamburg steeg hij op de wereldranglijst naar de 32ste positie, acht plaatsen achter de van een beenblessure herstellende Sébastien Grosjean. In de aanloop naar Roland Garros probeerde Gasquet het optimisme van de Fransen te temperen, maar hij zal beseffen dat alle ogen op hem gericht zijn.

De vergelijkingen worden getrokken met Mats Wilander, de Zweed die in 1982 op 17-jarige leeftijd zegevierde op Roland Garros. Vóór zijn succes in Parijs had Wilander nog niet één titel op zijn naam staan en had hij zich alleen laten zien in Rome, waar hij de halve finales haalde.

Gasquet heeft al drie Challengers gewonnen en stond vorige week in Rome in de finale. De Fransen zijn klaar voor een wonder, maar is Gasquet dat ook?