De paardekastanje heeft zijn kaarsjes ontstoken

zoals dat zo romantisch heet. De trossen witte bloemen staan rechtop -vandaar. De meeste bloemen hebben alleen meeldraden, een klein aantal is tweeslachtig en een enkele bloem heeft alleen een stamper. De stempel van die stamper is eerder gevoelig voor bestuiving dan de meeldraden rijp zijn.

Nectar wordt afgescheiden aan de voet van de meeldraden. Hommels zijn de belangrijkste bestuivers. De eerste dag hangen de meeldraden naar beneden en steekt de stempel vooruit uit de bloem, die dan gele vlekken in de keel heeft. De tweede dag steken de meeldraden recht naar voren en heeft de bloem een grote rozerode vlek in de keel.

De paardekastanje komt uit de bergbossen van Noord-Griekenland en de Kaukasus. Hij bereikt gewoonlijk een meter of vijftien, kan twee eeuwen oud worden en is als park-, straat- en laanboom geliefd. De enorme, dicht bebladerde kroon geeft veel schaduw. Helaas kan de boom slecht tegen luchtverontreiniging en pekel. Nu lijdt hij vooral van de paardekastanjemineermot.

Jonge bomen groeien snel, maar bloeien pas na tien tot vijftien jaar. De grote glanzend roodbruine kastanjes zijn zaden. Meestal zitten er twee in elke stekelige vrucht (bolster), die rijp is in september.

De gierzwaluwen vliegen krijsend in troepjes boven de daken van de stad. Dat krijsen is een typisch zomergeluid.