Ademloos luisteren naar Brian

Het was aangrijpend, zegt Berend Dubbe van Bauer over het concert van Brian Wilson. Een week geleden zat hij vooraan in de Pepsi Stage in Amsterdam, en regelmatig liepen de tranen over zijn wangen. ,,Op een gegeven moment was ik blij dat er nummers kwamen waarbij ik niet zoveel gevoel had, zoals het nieuwe 'City Blues', waaraan je hoorde dat Wilson niet meer de oude is. Welkome onderbrekingen van een bij vlagen enorm goed concert.''

Sommige recensenten omschreven Wilson als een zombie (de Volkskrant), of een lid van de Jostiband (het Parool), omdat zijn klavier niet aangesloten leek. ,,Onzin. Hij zong alles mee en trad toch drie uur op. Af en toe leek het of hij niet alles herkende. Maar zielig was hij zeker niet. En dat hij niet meespeelde? Hij moet toch ergens zitten. Het was shocking  om dat schattige hoofdje te zien waaruit jaren geleden die prachtige muziek kwam.''

De muziek van het legendarische, nooit verschenen album 'Smile' maakte indruk. ,,Het concert behoort tot de topdrie van mooiste dingen die ik ooit gezien heb. Op mijn bootlegs was het geluid niet altijd even goed en was de tekst niet overal ingezongen. Nu viel alles in elkaar, met strijkers en blazers, ook de korte tussenstukjes. Het was een echte, maar rare symfonie.'' Na afloop ontmoette Dubbe Wilson even in de kleedkamer. ,,We gaven hem onze Bauer-cd en zeiden dat we het fantastisch hadden gevonden. Hij antwoordde met een mechanisch bedankje.'' Nu is het wachten tot 'Smile' opnieuw opgenomen alsnog wordt uitgebracht. ,,Tot die tijd is het plaatjes draaien.'' En zelf maken.