Moderne manieren

Beste Beatrijs,

Op dit moment is Satsang alles voor haar en praat ze alleen maar over hoe geweldig ze zich voelt. Ze beroept zich op een superieur soort liefde en het volledige weten en zijn. Toen zij zonder verontschuldiging niet op mijn verjaardag kwam, kregen we ruzie. Ik heb haar gezegd dat ik afstand wil, omdat ik zo niet langer met haar om kan gaan. Ik heb ook mijn bezwaren uiteengezet tegen de beweging waar zij nu in zit. Ze vond dat ik alles verkeerd zag. Afgelopen week kwam ik haar tegen en ze maakte een bedrukte en verslagen indruk. Op zo'n moment weet ik niet goed wat ik hier verder mee moet. Hoe beperk ik de schade voor mijn zoon en hoe zal ik me verder opstellen?

Vervreemd van vriendin

Beste Vervreemd,

Ik denk dat u er goed aan gedaan hebt afstand te nemen van uw vriendin. Ik had nooit eerder van Satsang gehoord, maar zo te horen is het een sekteachtige beweging met foute ideeën. Daar kun je maar beter niets mee te maken hebben, en dus ook niet met mensen die zich daartoe bekeerd hebben. Het is heel jammer voor de vriendschap, maar soms kun je niet verder met elkaar, hoeveel je ook samen meegemaakt hebt.

Over uw zoon hoeft u zich geen zorgen te maken. De band van een kind met iemand van buiten is niet even sterk en belangrijk als met gezinsleden. Uw zoon is een tiener en is toch al bezig zich los te maken van volwassenen. Het zou me verbazen als hij zich aangeslagen zou voelen, wanneer uw vriendin uit zijn dagelijks leven verdwijnt. Ik denk dat hij zijn schouders ophaalt, zonder daarmee het verleden, het plezier van gemeenschappelijke vakanties en feestdagen te ontkennen. Dat was toen en nu ligt het anders.

U hoeft uw vriendin trouwens niet definitief uit uw leven te schrappen. Wie weet is deze Satsang-manie van voorbijgaande aard. Dan zou de verwijdering tijdelijk kunnen blijken, al zal de vriendschap waarschijnlijk nooit meer zo hecht worden als die was. Sommige conflicten zijn te pijnlijk geweest. Blijf afstand houden, u moet uzelf tenslotte beschermen tegen egoïsme, maar laat de deur op een kiertje voor het geval dat.

Beste Beatrijs,

Mijn dochter van 26 woont sinds drie jaar samen met haar vriend. Hij is 31 en heeft een vaste baan. Op financieel gebied deelden ze tot dusver alle kosten. Zij wonen nog steeds op kamers. Om haar studie te versnellen heeft ze haar bijbaan opgezegd. Ze heeft nu voor minstens zes maanden geen inkomsten. Om toch aan haar financiële verplichting voor het huishouden te voldoen, neemt ze haar spaartegoed van 1000 euro op. Dit is over drie maanden op. Omdat wij dat sneu vinden voor haar, geven wij als ouders haar extra geld. Toch steekt het ons dat haar vriend haar niet helpt. In een relatie van drie jaar samenwonen zou hij degene moeten zijn die haar tijdelijke financiële nood opvangt. Het is immers in beider belang dat zij snel afstudeert (zonder studieschuld) en een baan vindt. Maar hij heeft liever dat ze bij haar ouders aanklopt, zodat hij financieel wat ruimer zit en kan sparen. Mijn dochter is te trots om zich door hem te laten onderhouden en laat het zo. Wij zijn echter van plan hem hierop aan te spreken; doen wij daar goed aan?

Onze schoonzoon verzaakt z'n plicht

Beste Onze schoonzoon,

Spreek uw toekomstige schoonzoon hier niet op aan. Hoewel u gelijk hebt dat in een stabiele samenwoonrelatie de één bereid zou moeten zijn een halfjaar onderhoud voor de ander te betalen. Dat hij dit niet wil geeft te denken. Misschien is hij toch niet zo serieus met haar? Of misschien wil hij inderdaad lekker op zijn eigen geld blijven zitten.

U moet zich er niet mee bemoeien, omdat uw dochter dat niet op prijs zal stellen. Natuurlijk wil zij niet dat u haar vriend onder druk gaat zetten om voor haar te dokken. Als hij zwicht voor het beroep dat u op hem wil gaan doen, gaat hij daar misschien over mopperen tegen uw dochter. Als hij bij zijn standpunt blijft (niet betalen), dan raken de verhoudingen tussen u en deze vriend op een andere manier verstoord. Kortom, dit 'aanspreken' van u kan voor uw dochter alleen maar verkeerd uitpakken. Haar spaargeld van 1000 euro gaat op. Dat is helemaal niet erg. 26 jaar is aan de late kant om af te studeren. Zij moet maar flinke haast maken, dan kan ze weer een baantje vinden. Met haar vriend zal ze nog eens een uitgebreid en stevig gesprek over geld moeten voeren, maar daar hebt u als ouders ook niets mee te maken.

Beste Beatrijs,

Als je op een feestje komt, feliciteer je natuurlijk de jarige. Wat ik regelmatig meemaak is dat iemand die binnenkomt de al aanwezige gasten ook gaat feliciteren. Dus de partner, vader, moeder, andere familieleden, vrienden, ja soms zelfs de buren van de jarige worden gefeliciteerd. Net als het verplichte drie keer zoenen bij begroetingen vind ik dit een onzinnige gewoonte. Waar komt dit vandaan en hoe maken we hier een eind aan?

Er is er maar één jarig

Beste Er is er maar één,

Het is inderdaad een merkwaardige gewoonte om mensen met andermans verjaardag te feliciteren. Ik weet niet waar het vandaan komt, maar ik heb het idee dat het nu vaker gebeurt dan vroeger. Meer dan de behoefte om iets aardigs te zeggen bij wijze van conversatieopening is het niet. Je hebt iets tegen een ander gezegd (beleefd) en je bent er ook meteen weer vanaf, want het zinnetje nodigt niet uit tot een verder gesprek. Mensen zeggen het, omdat ze niets anders kunnen bedenken. Het is een betekenisloze, faciele vorm van sociaal doen, die ver achterblijft bij de beproefde clichés 'Hallo, ik ben die en die' (tegen een onbekende) of 'Hallo, hoe gaat het?' (tegen een bekende). U wilt dit opkomende gebruik de kop indrukken? Dat is nog niet zo makkelijk. Dolph Kohnstamm ageert al enige tijd tegen de al even modieuze verplichting van het driemaal zoenen. Op de website www.zoenbutton.nl kunnen mensen affiches downloaden en buttons bestellen met de tekst 'Ik zoen slechts één keer'. Het actiemateriaal schijnt gretig aftrek te vinden, maar in het sociale verkeer merk ik er nog weinig van. De zoeners gaan lustig door met hun drie klappers en ik vrees dat de iedereen-maar-raak-feliciteerders zich ook niet zullen bedenken.