Nederland atletiekland

Echte sportliefhebbers herinneren zich de race nog precies. Want een Nederlandse atlete in een olympische finale is al bijzonder. En als ze dan ook nog een kanshebber voor een medaille is, dan gaan we er even goed voor zitten.

Barcelona 1992, Ellen van Langen in de finale van de 800 meter. Zoals altijd vertrekt de Russische Noeroetdinova snel. In de eerste anderhalve ronde ligt het tempo enorm hoog. Tot tweehonderd meter voor het einde ligt Van Langen nog op de vijfde plaats.

Maar dan begint haar race pas echt. Van Langen schuift naar voren, en in de laatste honderd meter heeft ze als enige nog de kracht om echt te sprinten. Vlak voor de eindstreep passeert ze Noeroetdinova, door een gaatje aan de binnenkant. Met verwonderde ogen hapt Van Langen naar adem. Ze heeft olympisch goud, maar lijkt het niet te kunnen geloven. Het moment wordt vastgelegd door Hans Heus, die er later nog de Zilveren Camera voor krijgt.

Het goud van Ellen van Langen was het eerste goud op een loopnummer sinds Fanny Blankers-Koen in 1948. Door veel blessures krijgt Van Langen echter niet de kans om opnieuw een olympische medaille te veroveren. In 1998 beëindigt ze haar carrière. Echte opvolgsters zijn er op dat moment niet in de Nederlandse atletiek.

Maar Van Langen blijft zich inzetten voor topatletiek in ons land. Na een korte periode bij televisiezender Canal+ gaat ze onder Jos Hermens bij Global Sports Communication in Nijmegen werken. Als atletenmanager reist ze de hele wereld over. Ook in Nijmegen maakt ze vaak lange dagen. Soms overnacht ze zelfs op het kantoor, wanneer ze de reis naar haar Amsterdamse huis niet meer wil maken.

Inmiddels is Van Langen 39 jaar. Ze zal binnenkort kandidaat staan voor de bestuursraad van de internationale atletiekfederatie IAAF. De Nederlandse atletiekunie KNAU draagt haar in augustus voor tijdens een congres in Helsinki, voorafgaand aan het WK. Van Langen: ,,Het initiatief kwam van de KNAU, maar ik was meteen enthousiast. Na twee gesprekken hebben we besloten dat ik me verkiesbaar zou stellen.''

Momenteel bestaat de bestuursraad, het belangrijkste orgaan van de atletiekfederatie, uit 28 personen. Daar zitten maar twee vrouwen bij. De IAAF wil een extra vrouw in de raad. Volgens Van Langen zou het goed zijn voor de Nederlandse atletiek om iemand op het hoogste bestuursniveau te hebben. ,,Het is belangrijk om mee te denken en je zegje te doen. Nu hoor je lang niet alles van wat er in de internationale atletiekwereld speelt.''

Wie de andere kandidaten zijn is nog niet precies bekend. Op 2 mei sluit de inschrijftermijn. Van Langen weet dat de Poolse Irena Szewinska in elk geval in de race is voor de positie. ,,Zij is ook een oud-atlete, en kent de atletiekwereld heel goed. Maar zij heeft bijna alleen ervaring op bestuursniveau. Ik ben een stuk jonger, maar heb veel meer met atleten gewerkt. Zo weet ik wat er leeft en wat belangrijk is voor de atletiek.''

Als Ellen van Langen wordt gekozen, dan heeft Nederland voor het eerst sinds 1981 weer iemand op het hoogste niveau in de atletiekwereld. Van 1964 tot 1981 was Adriaan Paulen lid van het IAAF-bestuur, waarvan de laatste vijf jaar als voorzitter.

Van Langen denkt dat er veel te doen is in de atletiek. ,,Vooral de laatste jaren hebben wedstrijden minder sponsoren en dus minder geld, zowel nationaal als internationaal. Het is belangrijk dat er iemand is die aan de bel trekt. Iemand die bedrijven weer enthousiast maakt voor de atletieksport.''

Het is nog even afwachten of Ellen van Langen vanaf augustus bij de IAAF aan de slag kan. Maar als het aan haar ligt, wordt Nederland een echt atletiekland. Misschien zien we onze atleten en atletes dan wel weer net zo mooi en emotioneel winnen als Van Langen in 1992 deed.