Onlangs doken ze weer op, de berichten dat het regime in Soedan tegen de eigen bevolking chemische wapens zou inzetten, ditmaal in Darfur. Alle publiciteit bereikte ook de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) in Den Haag.
De OPCW is een tandeloze hond: elk land mag zelf opgeven wat het aan installaties heeft. Soedan werd eind jaren negentig door de VS onder druk gezet haar steun aan terroristen te herzien. Als bewijs voor goed gedrag trad het in 1999 toe tot de OPCW. Dat betekent niets, want Soedan gaf niets voor inspectie op.
Alleen een land dat ook lid is van de OPCW kan om een officieel onderzoek vragen bij een andere lidstaat. Canada, Groot-Brittanniƫ en Noorwegen zijn de laatste jaren door inwoners onder druk gezet om dat te doen, maar weigerden dat vanwege gebrek aan bewijs. Een vicieuze cirkel, omdat er zonder onderzoek nooit voldoende bewijs kan komen.
Het regime van Soedan houdt die cirkel graag rond. OPCW-baas Pfirter had onlangs Soedan om opheldering gevraagd. Gisteren kwam het antwoord: Nee, wij gebruiken geen chemische wapens. redactie buitenland
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.