Parlez moi d'amour

Ik heb als geestelijk raadsvrouw veel gepraat met demente mensen. Het was een voorrecht. Zo gebeurde het dat, toen ik op de gang liep, een demente man mij vastgreep en luidkeels 'Parlez moi d'amour' ging zingen. Een toegeschoten zuster leidde hem voorzichtig weer naar zijn tafel.

Ik voerde vaak wonderlijke gesprekken. Aan een demente man die altijd maar op een eenzelvige manier door de ruimte schoof, vroeg ik eens of hij het goed vond dat iemand bij hem kwam zitten. Hij keek me aan en zei: 'Jawel, maar ik ben Oost-Indisch doof geworden.' Hij drukte wat hij voelde over zijn toestand precies uit.

Ik zong in groepjes kinderliedjes en knoopte daar gesprekjes aan vast. Vooral de herkenning en het samen doen was goed. Dus nee, aan euthanasie gaat nog een hele wereld van invoeling en begrijpen vooraf.