Open kerk gaat niet dicht

In het artikel 'Voordat de kerk echt dicht moet, gaat ze open' schreef Koert van der Velde (Trouw, 19 januari) nogal zuur over de Oranjekerk in Amsterdam. Zijn verhaal bevatte een aantal aperte onjuistheden, die ik graag wil rechtzetten. De Oranjekerk heeft niet de bange vraag 'hoe overleven wij?', want de kerkelijke gemeente groeit, de kerk is in 1999 gerestaureerd en dichtgaan zit er beslist niet in.

Dat we een 'open kerk'-zijn wil niet zeggen dat we 'naar de mensen gaan', dan zouden we een kerk- en buurtwerker hebben aangesteld; we zijn een 'open kerk' omdat we het gebouw 'delen met de buurt waar de kerk staat'; die buurt heeft ook meebetaald (de Oranjekerk is stadsmonument) aan de restauratie en aan het behoud van het gebouw. Daarom zijn we niet elke dag open (dat zou niet kunnen gezien de andere activiteiten en verhuur aan buurtgroepen e.d.), maar is de Open Kerk maar twee middagen open én is er niet te vergeten de Open Tuin ('swinters natuurlijk minder aantrekkelijk dan in de zomer voor een buurt waar meer dan 80 procent van de mensen géén tuin heeft). Ten slotte: de Oranjekerkgemeente is niet moedeloos en heeft juist een groot gebrek aan vrijwilligers, omdat meer dan 60 procent van de gemeenteleden onder de 40 jaar gelukkig vaak betaald werk heeft. De Open Kerk trekt mensen aan die met hun ziel onder hun arm door de stad lopen (de zwakkeren in de samenleving), schrijft Van der Velde. Juist het feit dat er niet massaal gebruik van wordt gemaakt, geeft mensen de kans even een woord te wisselen met een ander, een belangstellend iemand.