De documentaire De Prijs van Overleven van regisseur Louis van Gasteren kan worden beschouwd als een vervolg op zijn film Begrijpt u nu waarom ik huil?, de registratie van een therapeutische LSD-sessie door de Leidse hoogleraar Jan Bastiaans van een ex-concentratiekampgevangene. De Prijs van Overleven kreeg in 2003 het Gouden Kalf voor de beste korte documentaire en werd vertoond op diverse Europese festivals.
In De Prijs van Overleven wordt duidelijk wat er is gebeurd in het gezin van de voormalig kampgevangene. Een onthutsend beeld van een vader die zijn kampsituatie overbracht naar zijn vrouw, Dina Klinkerwerk, en drie kinderen. Door middel van interviews met de weduwe en jongste zoon wordt de opvoeding geschetst. ,,Voor mijn vader is er sinds mei 1945 niet zo veel veranderd. Hij is verplaatst, heeft buiten het kamp gezeten, maar het kamp was tot zijn dood nog het enige dat er was'', aldus zoon Reinier.
De twee oudsten hebben, om te kunnen overleven, het contact met de ouders verbroken. Volgens dochter Rudi hadden ze haar vader in het kamp moeten houden. ,,Ze komt al een jaar of twintig niet meer thuis, ze heeft eerlijk gezegd, mam ik kan er niet meer tegen'', aldus moeder Dina.
Reinier probeert zijn jeugd op een andere manier te verwerken. Hij is getrouwd, maar heeft met zijn vrouw besloten geen kinderen te hebben. ,,Wij willen geen kinderen, omdat we 100 procent willen uitsluiten dat we iets doorgeven van het verleden.''
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.