Koreaans Japans

Tip van een collega: ik moet eens in Buitenveldert gaan kijken. Er gebeuren daar rare dingen. In Buitenveldert veranderen Japanners in Koreanen! Inderdaad, gekker kan bijna niet. Wie een Japanner wil beledigen noemt hem Koreaan. En nu zitten er zomaar vier Koreaanse restaurants in wat vroeger Japanse eethuizen waren. En waarom in Buitenveldert? Het Bedrijfschap Horeca, dat trends en ontwikkelingen in de gaten houdt, weet er niets van. Wel zien de zieners van het schap een toename van Japans eten of beter: afhaalchinezen die de Japanse hap ernaast gaan doen om zich te onderscheiden van al die andere afhaalchinezen. Zou er net zoiets aan de hand zijn met de overgang Japans-Koreaans? Dat Amsterdam weer eens voorop loopt, zoals Amsterdammers graag geloven?

Op een zonnige dag is zelfs Buitenveldert niet onaangenaam. Een huurfiets van de spoorwegstalling brengt me naar het winderige zuiden van Amsterdam. Van de vier adressen op die vierkante kilometer is de eerste een vergissing. Tenminste: het is wel Koreaans, en je kunt er wel eten, maar het is geen restaurant. In Shilla, op het Gelderlandplein, lachen schalen met eten de hongerige bezoeker toe; dit is vooral een traiteur en een toko. Schappen tegen alle muren torsten de vreemdste flesjes en de aanlokkelijkste potjes.

Door naar Mi Ka, Koreaans én Japans. Voor een uitgewoonde reeks winkels rijst een paleisje in Aziatische edelkitsch, als in de Koreaanse Efteling. Puristen stoten hun neus, dit is geen zuiver Koreaans: de kaart belooft Koreaanse kim chi, pulgogi en andere exotische namen én Japanse sushi en sashimi. Een combinatiekeuken dus. Binnen zit een Aziatische man de krant te lezen, die zich op mijn kloppen buiten zicht begeeft. Mi Ka is na zessen weer open. Op naar het volgende adres, restaurant Korea, dat een kilometer verderop zit. Hier staan alleen maar Koreaanse gerechten op de kaart. Achter een chique gevel en een nog duurder uitstalbord zitten Koreanen die Engels noch Nederlands spreken. Ze knikken heftig 'ja', schudden even heftig 'nee', en na vijf minuten is er duidelijkheid in deze ontmoeting tussen oost en west: de eigenaar is er vanavond. Ook maar bellen dan. Het laatste adres zit om de hoek. Nog geen twintig meter van restaurant Korea schuilt Hwa Won in een pand tussen gewone winkels. Het heeft nog het meest weg van een Aziatische pizzeria en doet volgens de kaart aan Japans én Koreaans. Niemand opent op mijn bellen.

Die kan mee in het telefoneerrondje van vanavond. 's Avonds spreken alle drie de eigenaren Engels. Een beetje. En dan blijkt het verhaal heel eenvoudig. Korea bestaat al vijfentwintig jaar en serveert alleen Koreaans. Mi Ka, een kilometer verderop, kwam er vijf jaar geleden bij en doet Korea samen met Japan. Dat is nog een ruime afstand, een kilometer. En Hwa Won, bij Korea om de hoek, zocht een middelgrote ruimte in Amsterdam. En vond een betaalbare in Buitenveldert.

Simpel als sushi dus. En waarom de combinatie Japans-Koreaans? Er valt een verbaasde stilte op twee plekken in Buitenveldert. Waarom? Waarom niet?