Schouten

Over een tijdje word ik vijftig.

Een tijdje ja, maar wat voor tijdje? Ook een baby wordt over een tijdje vijftig, een ander tijdje. Het doet me weinig. Geen paniek. Er komt een feest en dat is dat. Toch schijnt vijftig een dramatische leeftijd te zijn, een uniek moment in een mensenleven. Veertig of zestig, dan ben je nog dit of al dat, maar met vijftig overschrijd je een grens. Nel mezzo del camin. Welke grens het precies is, die naar de middelbare leeftijd of de ouderdom, weet ik niet maar ik zal er even bij stilstaan staan al gaat dat natuurlijk niet echt want het leven kuiert door, je krijgt geen premie, niet een uurtje extra respijt wegens het behalen van een bijzondere leeftijd. Vrienden van mij die dit jaar al vijftig werden zaten zo met de handen in het haar dat we er niks van merkten, geen verjaardagspartijtje, niks, alsof ze opeens door een grote droefheid waren getroffen. Ik besloot het ze niet kwalijk te nemen, er alleen mijn eigen onverschillige feestje tegenover te stellen. Bij mij werkt het besef dat alles voorbijgaat alleen op de korte termijn. 's Ochtends word ik wakker, ik moet een stuk schrijven of een lezing houden waar ik tegenop zie, maar ik denk: over acht uur is het allemaal onherroepelijk voorbij. Tegelijkertijd realiseer ik me dat ik me daardoor weer wat dichter bij de dood wens, maar daarvoor heb ik dezelfde oplossing, want ook deze gedachte gaat voorbij, zoals alles. Zo houd ik mij met een lappendeken aan tijdsbesef en vergetelheid op de been. Een enkele keer vindt er een grotere aanval van vergankelijkheid plaats, al dan niet gepaard gaand met lichte schrik of berusting, maar lang duurt die nooit want even later wordt er gebeld, de post met een pakketje, ik moet een nieuwe winterjas kopen, het is tijd voor het journaal. Ik heb, zoals waarschijnlijk iedereen, wel eens uitgerekend hoeveel dagen ik nog te leven heb als ik bijvoorbeeld negentig word: zo'n 15000. Helemaal niet veel, maar het lukt me toch niet om ze af te tellen. En dus sta ik voor het raam en kijk naar de blauwe lucht die straks ongetwijfeld dichttrekt want ze hebben een depressie beloofd, er wandelt een onbekende vrouw langs, boven mijn hoofd cirkelt een helicopter die het verkeer in de gaten houdt en over een tijdje word ik vijftig.