Roodmerkkoorts

Vroeger deden drogisten in dropjes en pleisters, talkpoeder en zalfjes. Tegenwoordige verkopen ze koffie. Echt waar! Het Kruidvat, in elk geval. Sinds een paar weken staat het daar in de schappen. 'Kruidvat-koffie', vermeldt het etiket.

Kijk, dat is aardig. Een nieuwe variant in het zwarte sop kan tegenwicht bieden aan de Roodmerkkoorts, die de gehele Nederlandse supermarkt in zijn greep lijkt te hebben. Geen slecht bakkie leveren de jongens en meisjes van Douwe Egberts, maar verandering van leut doet drinken.

Helaas. Het Kruidvatpak van een pond, kleiner bestaat niet, bevat bruin snelfilterpoeder dat net iets minder smaakt dan die van Douwe. Iets meer goedkope robusta-bonen, weet ik sinds mijn koffieproefcursus in Nijmegen, en wat minder van de duurdere arabica. Niet veel minder, maar je proeft het wel.

Jammer, maar helaas.

Dan valt mijn oog, tijdens een schaars bezoek aan de grootste grutter van Nederland, op diens schap met koffie. Het wemelt er van de pads voor Senseo, Douwe Egberts heeft er een zeer prominente plaats, maar vooral in het oog springt Appie's eigen merk. Heel verschillende koffies zijn dat, uit alle hoeken van de wereld. Java, Brasil, allemaal bonen van de arabica-plant.

Diep, diep in mijn binnenste ontwaakt de vrek, die ik eigenlijk ben. Kruidvats product kost euro1,79 per pond, Neêrlands standaard van DE euro1,45 voor de helft daarvan. Kan ik niet met de duurdere arabica's een smakelijk alternatief samenstellen, voor minder geld?

Het is het proberen waard. Al Appie's arabica's zijn euro2,09. Ik neem de Perla Ethiopië mee.

In de keuken geurt het al gauw uitbundig naar de zwarte hartversterker. De juiste melange is nog even knobbelen. Douwe Egberts bestaat, volgens de geruchten, voor veertig procent uit dure, en voor zestig procent uit goedkope bonen.

De Kruidvat-variant bestaat uit hooguit vijftig procent duur, misschien nog wel minder. Een schep van de Ethiopische op twee scheppen van de Kruid zou de balans ruimschoots naar de juiste kant moeten verschuiven. De financiële menging komt dan uit op euro 1,29 per half pond, een gunstig resultaat.

Water bruist in de waterkoker, de cafétière staat te wachten met drie scheppen roodmerk op zijn bodem. Daarnaast staat de reservecafétière met drie scheppen eigen mengsel. Beide krijgen dezelfde hoeveelheid water toegevoegd, moeten anderhalve minuut doodstil staan en krijgen dan de doordrukstok in hun vocht.

Nu kunnen we proeven. Eerst de eigen melange, dan de roodmerk. Is er verschil? Jawel, het eigen mengsel is scherper en zuurder, de ander is zachter en vlakker. Is er groot verschil? Niet groot genoeg om én naar het Kruidvat én naar de Albert Heijn te fietsen.

En dat hoeft ook niet; één keer Appie is voldoende. Een uitvinding, opgedaan tijdens het uitproberen. Doe, om de koffie op te leuken, een schep arabica bij twee scheppen roodmerk. Dat levert wél heel lekkere koffie op. Met de kerstvakantie in zich heb ik tijd genoeg om te experimenteren. Wie weet wat voor zwart gif ik kan brouwen met de Perla Java of Brasil.