Compact, in de greep van het project

De collega kijkt ons vriendelijk maar ook wat meewarig aan bij de koffieautomaat. Veel 'gevergader' zeker? Wij knikken schuldbewust. Tsja, terwijl hij een mooi stuk voor de krant mag schrijven, kunnen wij tussen twee sessies door snel wat troost halen, om dan terug te keren naar de tabellen met honderden actiepunten voor de overgang van Trouw op compact formaat op 3 februari.

In ons vergaderhol staat ook een bord met grote vellen papier waarop ondoorgrondelijke schema's zijn geschetst in de ijdele hoop dat iets wat complex is, simpel wordt als je het probeert te vatten in cirkels en vierkanten met veel pijlen. Als ik weer eens de dikke zwarte viltstift pak om de plussen en de minnen van een kwestie op het bord te zetten, vraagt een redacteur met een vies gezicht of ik dat soms op een cursus heb geleerd.

Op tafel ligt niet Le Monde Diplomatique maar een ordner vol koeterwaals. De mailbox loopt over met tijdingen, niet van nieuws maar van productieschema's, pagina-indelingen, organogrammen en nog veel meer zaken die een mens dacht te vermijden door de journalistiek in te gaan. Niet dus. Sterker, wij pompen al die narigheid ook zelf rond, want wij zijn in de greep van Het Project.

Compact leek zo simpel. Gewoon even de krant op het juiste formaat brengen en dan weer lekker doorgaan. Maar dat is het niet. Er zijn tig zaken om je druk over te maken. De collega's van Het Parool, die ons voor zijn gegaan, hadden ons daarvoor gewaarschuwd, maar je wilt toch altijd zelf liever ontdekken dat je zaken onderschat. Gelukkig hebben wij in Wouter van der Meulen een echte uitgever en was hij ook nog zo vestandig een echte projectmanager, Marc Borgers, te vragen ons bij de les te houden.

De overstap naar het nieuwe formaat op 3 februari is een operatie op vele fronten: de krant is immers inhoud én techniek, ideëel én commercieel, voor lezers én adverteerders, voor trouwe abonnees én voor degenen die wij nog moeten winnen. Het is een lange keten met vele schakels. Zelden wordt je dat duidelijker dan in deze periode waarin alles met alles te maken lijkt te hebben en niets zomaar een detail kan zijn - het kan gaan over het nietje in de bijlagen, de maximale lengte van de aanhef boven een nieuwsbericht, nieuwe advertentietarieven, de 'smoel' van de voorpagina, het juiste kapsel van degene die in onze tv-reclame zal verschijnen, uitneembare bijlagen op zaterdag, de plaats van de kleurencode op de pagina, het formaat van de leeswijzer, het juiste bureau voor telemarketing, de bewoordingen van een persbericht, hoe laat welke pagina eigenlijk klaar moet zijn, een speciaal bakje voor de losse verkoop, trainingen voor de redactie, de kleur van het oortje op de voorpagina, de impact van foto's op een kleiner formaat pagina en nog veel meer.

En natuurlijk hoor je dan af en toe wat te kreunen over al dat 'gevergader', maar om u de waarheid te zeggen is het heel erg leuk. Het doel is zo concreet en de reacties tot nog toe zijn zo positief dat het momentum voor een geslaagde overstap, dankzij de inzet van velen, alleen nog maar kan groeien. De tijd is ook meer dan rijp voor compact, getuige de berichten over plannen van andere kranten. Zoals een collega-hoofdredacteur onlangs op de radio zei. ,,Het is niet meer de vraag waarom Trouw overstapt op tabloid, maar waarom andere kranten dat nog niet doen.''

Wij weten dat lezers op 3 februari heel kritisch zullen kijken of wij onze beloften waarmaken, maar wij hebben goede hoop dat zij herkennen wat vertrouwd is (karakter, kwaliteit en formule) en zien wat verbeterd is (handzamer, leesbaarder, toegankelijker). Dus dat had ik eigenlijk tegen die collega bij de koffieautomaat moeten zeggen: 'Vergaderen, heerlijk! Jammer dat je er niet bij kunt zijn.'