Onschuld

Stel dat atlete Marion Jones onschuldig is. Dat ze niet gedrogeerd heeft rondgelopen en -gesprongen. Dat ze al die keren clean, fraai, elegant en machtig heeft gewonnen. Stel dat de beschuldigingen aan haar adres vals waren. Stel dat die eigenaar van dat Californische dopingtoeleveringsbedrijfje Balco een leugenaar is.

Ik weet dat dat verdraaid moeilijk is, omdat we in de loop der jaren zoveel 'dopinggerelateerde berichten' over de Amerikaanse gazelle hebben gelezen dat onze vooringenomenheid haar al bij voorbaat als schuldige bestempelt. Ook het feit dat ze nooit 'gepakt' is, wat we in onze geciviliseerde wereld toch altijd (en terecht) als meetlat hebben aangehouden of iemand schuldig of onschuldig was, schijnt er niets meer toe te doen.

We noemen dat in de topsportwereld een 'Jeroen Blijlevens-antwoord'. Op de vraag of hij wel eens wat verbodens nam of genomen had, antwoordde de wielrenner steevast: 'Ik ben nog nooit positief bij welke controle ooit geweest.' Een antwoord waar zijn gelijk in lag, maar wat geen duidelijkheid verschafte over de eigenlijke vraag.

Jones is ook nooit tegen de lamp gelopen, maar heeft alle schijn tegen. Wat die schijn dan is? Ze was getrouwd met kogelstoter C.J. Hunter, een kolos die enkele malen hard tegen de lamp liep met percentages die een olifant de horlepiep hadden kunnen laten dansen.

Hunter verdween weliswaar (zwaar geschorst) van haar toneel, maar niet nadat hij verklaard had dat beiden uit de pot snoepten en dat hij geholpen had de naald bij haar te zetten. Volgens de advocate van Jones had Hunter dat gezegd 'uit jaloezie, omdat het huwelijk was gestrand'.

Vervolgens maakte topsprinter Tim Montgomery zijn opwachting in haar leven. In 2003 kwam zijn naam bovendrijven na een inval bij Balco. Volgens insiders zou Montgomery 'iets' toegegeven hebben, maar die zaak loopt nog en schijnt niet makkelijk door justitie gewonnen te kunnen worden. Want ook Montgomery kwam ongestraft door al zijn controles heen.

Wat ook niet in het voordeel van Jones spreekt, is dat zij en Montgomery een korte flirt hadden met de beruchte trainer Charlie Francis, die ooit de Canadese grootgebruiker Ben Johnson begeleidde.

Deze week ging Jones, na de Spelen van Athene niet meer de gouden gazelle die ze eens was, in de tegenaanval. Ze liet zich aan een leugendetector koppelen en passeerde ook deze test. Weliswaar geen allesovertuigend bewijs, maar juridisch gezien wel van belang. Vervolgens klaagde ze Balco-baas Conte aan en niet zo misselijk ook. Ze beschuldigt de man van werkelijk van alles, eist 25 miljoen dollar aan schadevergoeding en speelt open kaart. Ze beweert nooit door Conte geholpen te zijn aan het inmiddels beroemde en niet op te sporen product ZMA, dat zo'n beetje de Rolls Royce onder de spierversterkende middelen moet zijn. Ze beschuldigt Conte ook van leugens in televisieprogramma's en interviews en stelt dat hij een langdurige strijd tegen haar levert, omdat ze niet in zijn systeem mee wilde draaien en (en passant wordt dat even genoemd) ook omdat ze verliefd werd op Montgomery, wat niet goed bij Conte gevallen zou zijn.

Hebben we hier een klassiek liefdesdrama bij de hand? Speelt grote jaloezie hier de hoofdrol? Hunter die afgewezen werd en ging klikken, Conte die een andere, jongere man met de hoofdprijs zag weglopen en die ging doorslaan?

Stel dat Jones onschuldig is. Dat ze nooit 'nam', maar altijd eerlijk aan sport deed. Geloven wij dat met z'n allen? Neen!

Dat doen we niet. We kunnen niets bewijzen, maar de verhalen van onbesproken gedrag en een goed en eerlijk leven worden verdrongen door trash, sensatie, roddels, aantijgingen en andere negatief geladen berichtgeving. Wij mensen kunnen onze mening uitsluitend vormen op basis van gegevens, beelden en woorden die we horen, lezen en vooral voelen. Voor ons is Marion Jones een valsspeelster geworden. Eigenlijk een tragische vrouw die omwille van veel roem, geld, en vooral eer, nog eenmaal vol in de tegenaanval gaat.

Wat nu als die tegenaanval succesvol blijkt? Betrek dat eens in uw kerstgedachten. Het is moeilijk, maar om daar eens diep en goed over na te denken levert heel veel op.