Koestering

'Het is een harde wereld waarin we leven, maar er is geen andere voorhanden', las ik onlangs ergens. Wat ook niet voorhanden is, is de moederschoot. Eenmaal geboren, zul je het zelf moeten rooien in dit kille tranendal. De dagelijkse struggle for life, op school, op het werk, op straat.

In deze donkere dagen voor Kerstmis, traditioneel met veel wind, koude en regen, zie je dagelijks duizenden mensen zich door weer en wind naar huis spoeden. Naar die warme baarmoeder, waar je de dolgedraaide wereld kunt buitensluiten. ,,Je huis moet je omarmen als je binnenkomt'', zei een vriendin ooit eens. Maar wat te doen als de omarming van je huis niet voldoende is? Op zoek naar de ultieme koestering, zijn ze in Zuidoost-Azië vindingrijk: Tijdens een bezoek aan zijn Zuid-Koreaanse collega, geniet de Japanse premier Koizumi van een vulkanisch zand-stoombad (boven). De directeur van een Japanse speelgoedfabriek knottert in zijn zelfontworpen schuimplastic vrouwenschoot (midden) en een Zuid-Koreaans meisje knuffelt een kussen dat de naam Mijn vriendje's arm-kussen draagt. Bij gebrek aan een écht vriendje.