Niemand verwijt Luxemburg iets

Luxemburg deed op de valreep nog een voorstel voor een akkoord over de begroting van de Europese Unie. Maar dat kon het ijs gisteren nog niet breken.

Luxemburg probeerde het nog eenmaal, en wel met een speciaal pakketje maatregelen voor Nederland, Duitsland en Zweden, de drie zogenoemde nettobetalers van de EU. Maar het was gisteren al te laat.

Luxemburg stelde voor om een plafond vast te stellen voor de financiële afdrachten. Samen met een vergoeding voor het innen van de btw, de belasting waarvan een deel ten goede komt aan de EU, zou dat Nederland vanaf 2007 een jaarlijkse besparing van 120 tot 200 miljoen euro opleveren.

Dat is niet genoeg voor premier Balkenende, die in Den Haag de opdracht kreeg vandaag zijn poot stijf te houden bij het enige punt dat op de agenda staat: de lange-termijnbegroting 2007 tot 2013.

En Balkenende is niet de enige. Ook de Britse premier Blair en de Franse president Chirac kunnen zich geen versprekingen veroorloven. Het zou de Brit zijn korting op de contributie en de Fransman een deel van zijn landbouwgeld kunnen kosten.

De Luxemburgse premier Juncker liet deze week al blijken zich bewust te zijn van de impasse. Gisteren, tijdens het reguliere Benelux-onderonsje voorafgaand aan de top, liep hij er ontspannen bij. ,,Ik zal blij zijn als ik het stokje op 1 juli aan Groot-Brittannië kan doorgeven'', zei hij over het voorzitterschap van de Europese Raad. Allemaal strategie, denken sommigen. De wens is de vader van de gedachte.

Mocht het vandaag niet tot een akkoord komen, dan zal niemand Juncker verwijten dat hij niet zijn best heeft gedaan. Hij heeft alle leiders van de lidstaten van de EU meerdere keren gesproken in de afgelopen weken. En het compromisvoorstel waarmee hij deze week nog op de proppen kwam, leek een laatste moedige krachtsinspanning de meerjarenbegroting toch tot een goed einde te brengen. Volgens dat voorstel moet de EU trouwens nog altijd flink bezuinigen.

Luxemburg stelt voor de begroting niet hoger te laten oplopen dan 1,06 procent van het totale bruto product van de EU. Dat komt goed in de richting van het maximum van 1 procent dat onder meer Nederland wil, maar is een grote teleurstelling voor de Europese Commissie. Die zette bij aanvang van de onderhandelingen in op 1,26 procent.